Drugi rajd na Kattegat

15 kwietnia 1918 roku brytyjskie lekkie okręty po raz drugi w ciągu pół roku zaatakowały niemieckie jednostki w Kattegacie, cieśninie między Danią a Szwecją. Brytyjska chronologia wojny notuje tego dnia „rajd brytyjskich lekkich sił morskich na Kattegat” i odsyła do poprzedniego wypadu z 2 listopada 1917 roku. Według brytyjskich kronik wojny okręty Royal Navy zatopiły dziesięć niemieckich uzbrojonych trawlerów, a ich załogi zostały uratowane. Szczegółowego przebiegu starcia, składu brytyjskiego zespołu ani nazw zatopionych jednostek dostępne opracowania nie podają.

Droga okrętów podwodnych

Kattegat stał się w 1918 roku jedną z najważniejszych dróg niemieckich okrętów podwodnych. Brytyjczycy zagradzali coraz gęstszymi polami minowymi wyjścia z Zatoki Helgolandzkiej. Według brytyjskiej historii oficjalnej wojny na morzu Henry’ego Newbolta od lutego 1918 roku niemieckie okręty podwodne prawie przestały z nich korzystać i wypływały na Atlantyk niemal wyłącznie przez Bałtyk, Cieśniny Duńskie i Kattegat. Droga była dłuższa i skracała każdy rejs bojowy o około cztery doby, ale była bezpieczniejsza. Admirał Reinhard Scheer wspominał, że zmusiło to niemiecką flotę do rozciągnięcia trałowania na Kattegat i przeciwdziałania brytyjskim minom, stawianym od przylądka Skagen w stronę wybrzeża Szwecji. Trałowce i uzbrojone trawlery, które oczyszczały tor wodny i eskortowały okręty podwodne, oraz niemieckie kutry rybackie na bogatych łowiskach Kattegatu były więc stałym celem brytyjskich wypadów.

Brytyjski Gabinet Wojenny w sprawozdaniu za 1918 rok pisał, że okręty Grand Fleet często przeczesywały nie tylko Morze Północne, polując na sterowce i niemieckie okręty, ale też Kattegat, „w celu zatapiania nieprzyjacielskich trałowców i statków rybackich”. Rajd z 15 kwietnia był jednym z takich wypadów. Podobnie jak w listopadzie 1917 roku Brytyjczycy działali tuż obok neutralnych wybrzeży Danii i Szwecji, a niemieckie jednostki, słabo uzbrojone i powolne, nie miały szans w starciu z okrętami wojennymi.

Rajd nie zamknął jednak Kattegatu. Newbolt przyznaje, że brytyjska zapora minowa postawiona w cieśninie nie była dla niemieckich okrętów podwodnych przeszkodą, a Niemcy przyspieszali remonty i skracali urlopy załóg, by mimo dłuższej drogi utrzymać tyle samo okrętów na podejściach do brytyjskich portów. Okręty podwodne nadal wypływały na Atlantyk przez Kattegat.