Indyjski Korpus Ekspedycyjny „G” płynie nad Dardanele

Brytyjska chronologia wojny notuje pod 7 kwietnia 1915 roku, że z Egiptu wypłynęły nad Dardanele pierwsze oddziały Indyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego „G”. Nowy korpus utworzono z części wojsk indyjskich stacjonujących w Egipcie, które od niedawna występowały pod wspólnym oznaczeniem korpusu „E”. Miał wziąć udział w desancie na półwyspie Gallipoli, który przygotowywał generał Ian Hamilton.

Pierwszymi żołnierzami z Indii, którzy wyruszyli nad Dardanele, byli artylerzyści 7 Brygady Indyjskiej Artylerii Górskiej. Według historii pułku, który wywodzi się z tej brygady, jej dwie baterie przyjechały koleją znad Kanału Sueskiego do Aleksandrii 4 kwietnia i jeszcze tego dnia weszły na pokład transportowca. Statek wypłynął 5 kwietnia, a 8 kwietnia rzucił kotwicę w zatoce Mudros na Lemnos. Data z brytyjskiej chronologii może więc być przesunięta o dzień lub dwa.

Działa na mułach

Brygada składała się z 21 Baterii Górskiej Kohat i 26 Baterii Górskiej Jacoba. Przypłynęła do Egiptu z Karaczi jesienią 1914 roku i przez pół roku strzegła Kanału Sueskiego. Każda bateria miała sześć 10-funtowych dział górskich. Rozkładano je na części i przewożono na mułach, dzięki czemu artyleria górska mogła wejść tam, dokąd nie dojechałyby zaprzęgi konne. Obsługę stanowili indyjscy kanonierzy, a oficerami byli Brytyjczycy.

W Aleksandrii brygadę podporządkowano generałowi Williamowi Birdwoodowi, dowódcy Korpusu Australijsko-Nowozelandzkiego. Lekkie działa górskie miały wesprzeć piechotę tam, gdzie ciężej było wyładować i ustawić zwykłą artylerię polową, na stromych, porośniętych krzakami wzgórzach półwyspu. Rozkazy, które otwarto na morzu, kierowały statek na Lemnos, gdzie w zatoce Mudros zbierały się okręty i transportowce wojsk Hamiltona. Na początku kwietnia z Egiptu wypływały tam kolejne statki z żołnierzami Birdwooda. Indyjscy artylerzyści mieli zejść na ląd razem z nimi, tuż za pierwszymi falami piechoty.

Korpus „G”

Do korpusu „G” należały poza artylerią górską indyjskie kolumny transportowe z mułami i wozami, część z nich przybyła wcześniej z frontu we Francji, oraz indyjskie szpitale polowe. Najważniejszą jego częścią była 29 Brygada Indyjska generała Herberta Vaughana Coxa, która w lutym broniła Kantary przed tureckim natarciem na kanał. Składała się z 14 Pułku Sikhów z Ferozepuru, 69 i 89 Pułku Pendżabskiego oraz 1 batalionu 6 Pułku Gurkhów. Brygada nie popłynęła z pierwszym rzutem. Wyruszyła z Egiptu dopiero pod koniec kwietnia i zeszła na ląd na przylądku Helles na początku maja.

29 Brygada była jedyną brygadą indyjskiej piechoty, która walczyła na Gallipoli. Mimo to wkład Indii w kampanię nie ograniczał się do niej. Baterie górskie i kolumny transportowe służyły na półwyspie od pierwszego do ostatniego dnia walk, a według niektórych szacunków przez Gallipoli przeszło w sumie kilkanaście tysięcy żołnierzy i pomocników z Indii. W powszechnej pamięci kampania na długo pozostała jednak przede wszystkim sprawą Australijczyków, Nowozelandczyków i Brytyjczyków.