Pierwszy niemiecki nalot na Paryż

30 sierpnia 1914 roku, około południa, nad Paryżem pojawił się niemiecki samolot. Maszyna typu Taube, pilotowana przez porucznika Ferdinanda von Hiddessena, zrzuciła na miasto kilka niewielkich bomb oraz ulotki. Był to pierwszy nalot lotniczy na stolicę Francji.

Bomby w dziesiątej dzielnicy

Taube, co po niemiecku oznacza gołębia, był lekkim jednopłatowcem o charakterystycznych skrzydłach przypominających ptasie. Bomby spadły w dziesiątej dzielnicy, w pobliżu dworca Gare de l’Est. Ważyły po około 2 kilogramy. Spadły na ulice rue des Marais, rue des Vinaigriers i rue des Récollets oraz na nabrzeże Quai de Valmy nad kanałem Saint-Martin. Wybiły szyby i uszkodziły kilka budynków.

Relacje o ofiarach są rozbieżne. Ówczesne źródła paryskie wspominają o dwóch rannych kobietach, późniejsze opracowania podają od jednej do dwóch ofiar śmiertelnych i kilku rannych. Pewne ofiary śmiertelne przyniósł natomiast nalot z 1 września, gdy bomby zabiły kilka osób.

Oprócz bomb lotnik zrzucił wiadomość do mieszkańców. Brzmiała mniej więcej tak: „Armia niemiecka stoi u bram Paryża. Nie pozostaje wam nic innego, jak się poddać”. Podpisał ją porucznik von Hiddessen.

„Taube o piątej”

Nalot nie miał znaczenia militarnego. Był przede wszystkim demonstracją i próbą zastraszenia paryżan w chwili, gdy niemieckie armie zbliżały się do miasta. W kolejnych dniach niemieckie samoloty wracały nad Paryż niemal codziennie, zwykle późnym popołudniem. Paryżanie nazwali je „Taube o piątej” i często zamiast chować się w domach, wychodzili na ulice, by obserwować je przez lornetki. Francuzi zorganizowali pierwsze uzbrojone patrole lotnicze nad stolicą. Naloty ustały, gdy w pierwszych dniach września rozpoczęła się bitwa nad Marną i niemieckie lotnictwo zajęło się rozpoznaniem.

Niektóre źródła, w tym znana książka Barbary Tuchman „Sierpniowe salwy”, datują pierwszy nalot na 29 sierpnia. Większość opracowań, w tym francuskie źródła archiwalne, wskazuje jednak 30 sierpnia.

Ferdinand von Hiddessen został zestrzelony w 1915 roku i resztę wojny spędził we francuskiej niewoli. Po wojnie wstąpił do NSDAP i w latach 30. zasiadał w Reichstagu.