Pierwszy oddział indyjski wyrusza do Afryki Wschodniej

19 sierpnia 1914 roku z Indii Brytyjskich wyruszył pierwszy oddział Indyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego „C”, 29 Pułk Pendżabski. Według ówczesnych kronik był to pierwszy oddział armii indyjskiej, który w tej wojnie opuścił Indie, by walczyć na którymkolwiek froncie. Jego celem była Brytyjska Afryka Wschodnia.

Obrona brytyjskiej kolonii

Brytyjska Afryka Wschodnia, dzisiejsza Kenia, była zagrożona przez niemieckie wojska kolonialne podpułkownika Paula von Lettow-Vorbecka. 15 sierpnia Niemcy zajęli przygraniczną Tavetę u stóp Kilimandżaro i zaczęli zagrażać Kolei Ugandyjskiej, głównej arterii kolonii. Miejscowe siły brytyjskie były zbyt słabe, by się bronić. Londyn poprosił więc o pomoc Indie, które dysponowały dużą, dobrze wyszkoloną armią.

Korpus „C” składał się z 29 Pułku Pendżabskiego, oddziałów wystawionych przez indyjskie państwa książęce, baterii artylerii górskiej i innych jednostek. Żołnierze 29 Pułku pochodzili głównie z Pendżabu, jednego z głównych regionów werbunku armii indyjskiej.

Pierwsze starcia

Pułk dotarł do Mombasy 1 września 1914 roku i szybko został skierowany w głąb kraju. Już 6 września w rejonie Tsavo stoczył walkę z oddziałami niemieckimi, próbującymi przeciąć linię kolejową. Było to pierwsze starcie oddziału armii indyjskiej z nieprzyjacielem w I wojnie światowej.

Znaczenie

Wysłanie 29 Pułku otworzyło drogę do wielkiego udziału Indii w wojnie. W kolejnych miesiącach indyjskie korpusy ekspedycyjne wyruszyły do Francji, Mezopotamii, Egiptu i ponownie do Afryki Wschodniej. W czasie całej wojny w armii indyjskiej służyło ponad milion ludzi, a dziesiątki tysięcy zginęły na frontach odległych od ich ojczyzny.