Eskadra admirała von Spee opuszcza Pohnpei

6 sierpnia 1914 roku z wyspy Pohnpei, nazywanej wówczas Ponape, w archipelagu Karolinów wypłynęła niemiecka Eskadra Wschodnioazjatycka. Dowodził nią wiceadmirał Maximilian von Spee. Rozpoczynała się jedna z najbardziej niezwykłych kampanii morskich I wojny światowej.

Eskadra na końcu świata

Eskadra stacjonowała na co dzień w Tsingtao w Chinach. Wybuch wojny zastał jej główne siły podczas rejsu po niemieckich koloniach na Pacyfiku. Na Pohnpei znajdowały się dwa krążowniki pancerne, okręt flagowy Scharnhorst i Gneisenau, oraz krążownik lekki Nürnberg. Były to jedne z najlepiej wyszkolonych okrętów niemieckiej marynarki, ale znajdowały się tysiące mil od ojczyzny, bez bezpiecznych portów i zaopatrzenia w węgiel.

Spee skierował się najpierw na wyspę Pagan w Marianach, gdzie 11 sierpnia zebrał swoje siły i statki zaopatrzeniowe. Stamtąd odłączył krążownik Emden, który wyruszył na samodzielny, słynny rajd po Oceanie Indyjskim.

Przez Pacyfik

Gdy Japonia przystąpiła do wojny po stronie aliantów, pozostanie na zachodnim Pacyfiku stało się zbyt niebezpieczne. Spee postanowił przepłynąć przez cały ocean w kierunku wybrzeży Ameryki Południowej, gdzie mógł liczyć na węgiel z neutralnych portów. 22 września jego okręty ostrzelały Papeete na francuskim Tahiti. W październiku u Wyspy Wielkanocnej dołączyły do niego krążowniki lekkie Dresden i Leipzig, 12 i 14 października.

Coronel i Falklandy

1 listopada 1914 roku u wybrzeży Chile eskadra rozbiła brytyjski zespół admirała Cradocka w bitwie pod Coronelem. Była to pierwsza od ponad stu lat porażka Royal Navy w bitwie morskiej. Zwycięstwo okazało się jednak krótkotrwałe. 8 grudnia, podczas próby ataku na brytyjską bazę na Falklandach, eskadra natknęła się na przysłane z Wielkiej Brytanii krążowniki liniowe. W bitwie koło Falklandów zatonęła większość niemieckich okrętów. Zginął admirał von Spee i obaj jego synowie, służący w eskadrze.