Niemcy opuszczają Kemmel

31 sierpnia 1918 roku wojska brytyjskiej 2 Armii generała Herberta Plumera zajęły wzgórze Kemmelberg na południe od Ypres, najwyższy punkt belgijskiej Flandrii Zachodniej. Niemcy opuścili je bez walki. Cztery miesiące wcześniej, 25 kwietnia, niemiecki Alpenkorps zdobył je jednym szybkim natarciem, wypierając broniących go Francuzów, a w Niemczech nazywano potem na pamiątkę tego zwycięstwa ulice i koszary. Teraz wzgórze, z którego przez całe lato Niemcy obserwowali tyły sprzymierzonych, wróciło w ich ręce.

Kemmel leżało na północnym skraju klina, który Niemcy wbili we front w kwietniowej bitwie nad Lys. Przez lato oba wojska stały naprzeciw siebie u jego stóp. Sprzymierzeni planowali je odbić. Generał Ferdinand Foch już w maju przewidywał natarcie na Kemmel, a na początku sierpnia brytyjski XIX Korpus posunął się w jego stronę i odparł niemiecki kontratak. Gdy jednak w drugiej połowie sierpnia Niemcy zaczęli opuszczać klin nad Lys, natarcie okazało się niepotrzebne. 30 sierpnia Brytyjczycy weszli do opuszczonego Bailleul, a odwrót objął cały front od kanału La Bassée po Ypres.

Według relacji jeńców, przytaczanych w amerykańskich opracowaniach, Niemcy zostawili na wzgórzu tylko po kilku ludzi z każdej kompanii przy karabinach maszynowych, by stwarzać wrażenie, że wciąż go bronią, a główne siły cofnęli na grzbiet Wijtschate–Messines. Już 30 sierpnia zwiadowcy donieśli, że wzgórze jest prawie puste. 31 sierpnia, jak podaje brytyjska historia oficjalna, oddziały 2 Armii zajęły wzgórze Kemmel i wieś Vierstraat na północny wschód od niego. Generał Fritz von Loßberg, w kwietniu szef sztabu niemieckiej 4 Armii, pisał później, że teren zdobyty przez 4 i 6 Armię wrócił w ręce Brytyjczyków bez walki.

U stóp wzgórza walczyły wtedy dwie dywizje amerykańskie, 27 Dywizja z Nowego Jorku i 30 Dywizja z Tennessee i obu Karolin, które od lipca szkoliły się i walczyły w składzie brytyjskich korpusów XIX i II. Dla nich ten dzień był początkiem pierwszego poważnego natarcia. Nowojorczycy ruszyli przez Vierstraat na niemieckie okopy na grzbiecie, a ich sąsiedzi na północy w dniach 31 sierpnia – 1 września zajęli Voormezele i umocnioną farmę Lankhof. Niemieckie gniazda karabinów maszynowych broniły się zawzięcie i walki o grzbiet Vierstraat potrwały do 2 września. Sama 53 Brygada 27 Dywizji straciła w nich ponad pięciuset zabitych i rannych.

Utrata Kemmel zamknęła wiosenną ofensywę we Flandrii tak, jakby jej nie było. Do 6 września niemiecki klin nad Lys zniknął, a Niemcy zatrzymali się na grzbiecie Messines i pod Armentières, mniej więcej na swoich dawnych liniach z 1915 roku. Dla Brytyjczyków odzyskanie wzgórz od Bailleul po Kemmel było ważne przed planowanym natarciem we Flandrii, które ruszyło pod koniec września.