Potyczka pod Saihan

15 listopada 1914 roku 16 Brygada Indyjska generała brygady Waltera Delamaina zaatakowała tureckie oddziały pod Saihan, na zachodnim brzegu rzeki Szatt al-Arab, kilka kilometrów od brytyjskiego obozu pod Saniją. Było to pierwsze większe starcie Indyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego „D” od lądowania w Fao.

Dwa dni wcześniej przybył generał Arthur Barrett z drugą częścią korpusu i rozkazem zajęcia Basry. Zwiadowcy donieśli, że Turcy gromadzą się pod Saihan. Szacowano ich na około 1200 ludzi z karabinami maszynowymi i działami górskimi. Barrett polecił Delamainowi przepędzić ich, ale bez wdawania się w długą walkę, bo jego własne oddziały wciąż schodziły ze statków.

Delamain wziął ze sobą 2 Batalion pułku Dorsetshire, 104 Pułk Strzelców Wellesleya i baterię dział górskich, a 20 Pułk Pendżabski z drugą baterią stanowił odwód. Rano, gdy brygada zbliżała się do Saihan, Turcy otworzyli ogień z odległości ponad kilometra. Walczono w trudnych warunkach, w pyle, błocie i drgającym od upału powietrzu, które utrudniało ocenę odległości. 104 Pułk obszedł lewe skrzydło tureckie, a Dorsetowie i Pendżabczycy uderzyli od czoła. Turcy wycofali się, a Brytyjczycy zajęli i zniszczyli ich obóz. Zgodnie z rozkazem Delamain nie ścigał przeciwnika i wrócił do obozu.

Straty brygady wyniosły 9 zabitych i 53 rannych. Straty tureckie są niepewne. Opracowania podają od około 130 do 250 zabitych i rannych, a część z nich ocenia, że Turków było pod Saihan znacznie więcej, niż sądził zwiad.

Starcia pod Saihan nie należy mylić z bitwą pod pobliskim Sahil, stoczoną dwa dni później. Po porażce pod Saihan Turcy cofnęli się kilka kilometrów w górę rzeki, na okopaną linię między Sahil a Zain. 17 listopada (według niektórych źródeł 19 listopada) zaatakowały ich tam obie brygady Barretta, wspierane przez okręty. Po tej przegranej Turcy opuścili Basrę, a 21 i 22 listopada weszły do niej brytyjskie okręty i oddziały.