Atak na wzgórze Scimitar

21 sierpnia 1915 roku brytyjski IX Korpus po raz ostatni spróbował zdobyć wzgórza otaczające równinę nad zatoką Suvla na półwyspie Gallipoli. Głównym celem były W Hills i sąsiednie Scimitar Hill, nazwane tak od zakrzywionego jak szabla grzbietu, oraz wzgórze 112. Natarcie, w którym wzięło udział około 14 tysięcy żołnierzy, skończyło się klęską.

Od lądowania w zatoce Suvla minęły dwa tygodnie. Turcy pod dowództwem Mustafy Kemala obsadzili wszystkie okoliczne wzgórza i z góry widzieli brytyjskie okopy i plaże. Po odwołaniu generała Stopforda nowy dowódca korpusu, generał Henry de Lisle, dostał posiłki: doświadczoną 29 Dywizję, przerzuconą spod Helles, i 2 Dywizję Konną z Egiptu, czyli około 5 tysięcy żołnierzy ochotniczej kawalerii yeomanry, którzy walczyli pieszo. Generał Ian Hamilton przypłynął z Imbros, by obserwować bitwę ze wzgórza nad kwaterą korpusu.

Natarcie wyznaczono na popołudnie, żeby słońce świeciło Turkom w oczy. Tego dnia niebo się jednak zachmurzyło, a nad równiną zawisła mgła, która zasłoniła tureckie stanowiska. Półgodzinny ostrzał artylerii i okrętów, rozpoczęty o 14.30, niewiele zdziałał. O 15 ruszyła 11 Dywizja na W Hills. Zdobyła tylko odcinek okopu nad potokiem Azmak Dere, a w centrum jej bataliony zabłądziły w zaroślach i zostały zdziesiątkowane ogniem z flanki. O 15.30 do natarcia poszła 29 Dywizja. Tureckie pociski zapaliły zarośla, w których płonęli ranni. Irlandczycy z 1 batalionu Royal Inniskilling Fusiliers wdarli się na szczyt Scimitar Hill, ale zmiótł ich stamtąd ogień z wyższego grzbietu Anafarta.

Tymczasem z odwodu ruszyła yeomanry. Pięć jej brygad przeszło w szyku, jak na defiladzie, przez otwartą równinę na południe od wyschniętego Słonego Jeziora pod ogniem szrapneli i około 17 doszło do Chocolate Hill. Tam czekał rozkaz de Lisle’a: mają zdobyć to, czego nie zdobyła 29 Dywizja. Około 18 brygada lorda Longforda po raz drugi tego dnia wdarła się na szczyt Scimitar Hill, ale i ona została zepchnięta. Longford zginął, a jego ciała nigdy nie odnaleziono. Jednocześnie pod sąsiednim przyczółkiem Anzac zbiorczy oddział żołnierzy australijskich, nowozelandzkich, brytyjskich i indyjskich zaatakował niskie wzgórze 60, ale zdobył tylko część tureckich okopów na jego zboczach.

Przed świtem 22 sierpnia Brytyjczycy wycofali się ze stoków Scimitar Hill na pozycje wyjściowe, a rano Turcy odbili też okop nad Azmak Dere. Według brytyjskiej historii oficjalnej IX Korpus stracił około 5300 z 14 300 żołnierzy, którzy wzięli udział w natarciu, a według tureckiej historii oficjalnej Turcy około 2600. Była to ostatnia wielka ofensywa Brytyjczyków na Gallipoli. Front pod Suvlą już się nie przesunął, a walki o wzgórze 60 trwały z przerwami do 29 sierpnia.