Wielka Brytania i Francja gwarantują nienaruszalność kolonii belgijskich

19 września 1914 roku rządy Wielkiej Brytanii i Francji zagwarantowały Belgii nienaruszalność jej kolonii. Chodziło przede wszystkim o Kongo Belgijskie, ogromną posiadłość w Afryce Środkowej. Brytyjski poseł przekazał w tej sprawie notę rządowi belgijskiemu, który wobec niemieckiej okupacji większości kraju przebywał wówczas w Antwerpii.

W sierpniu Belgia próbowała utrzymać Afrykę Środkową poza wojną. Jej propozycja neutralizacji tego obszaru upadła, choć ostatecznie przyjęły ją także Niemcy. Gdy walki objęły pogranicze Konga, Bruksela uznała, że kolonia musi się bronić i współdziałać z sojusznikami. Belgowie obawiali się jednak, że przy stole rokowań pokojowych ich los będzie zależał od woli mocarstw. Gwarancja sprzymierzonych miała rozwiać te obawy: niezależnie od przebiegu wojny w Europie Belgia nie miała stracić swoich afrykańskich posiadłości.

Zobowiązanie ponowiono w 1916 roku, gdy państwa Ententy w deklaracji z Sainte-Adresse obiecały przywrócić niepodległość Belgii i wynagrodzić jej straty, a wkrótce rozszerzyły tę obietnicę na Kongo. Belgijskie wojska kolonialne, Force Publique, walczyły w Kamerunie i Niemieckiej Afryce Wschodniej. Po wojnie Belgia zachowała Kongo i otrzymała mandat nad dawnymi niemieckimi terytoriami Ruandy i Urundi.