Dymisja ministra wojny Adolphe'a Messimy'ego

26 sierpnia 1914 roku stanowisko stracił francuski minister wojny Adolphe Messimy, który kierował resortem od połowy czerwca 1914 roku. Premier René Viviani przebudował tego dnia rząd, a tekę ministra wojny przejął Alexandre Millerand.

Minister pierwszych tygodni wojny

Messimy był z wykształcenia oficerem. Ukończył Saint-Cyr i służył w strzelcach alpejskich, ale w 1899 roku odszedł z armii, wstrząśnięty sprawą Dreyfusa. Jako radykalny deputowany zajmował się sprawami wojska i kolonii. Już w latach 1911–1912 był ministrem wojny i to on powołał Josepha Joffre’a na szefa sztabu generalnego. Bezskutecznie próbował też zastąpić tradycyjne czerwone spodnie francuskiej piechoty mniej widocznym mundurem.

W sierpniu 1914 roku kierował mobilizacją i przestawieniem kraju na tory wojenne. Klęski bitwy granicznej, wiadomości o których naczelne dowództwo przekazywało rządowi niechętnie i z opóźnieniem, podkopały jego pozycję. Ostatnią ważną decyzją Messimy’ego było mianowanie generała Gallieniego gubernatorem Paryża.

Rząd jedności narodowej

Zmiana nie wynikała tylko z niepowodzeń na froncie. Viviani i prezydent Raymond Poincaré chcieli poszerzyć rząd o najbardziej znanych polityków różnych obozów, by nadać realny kształt ogłoszonej na początku wojny „świętej jedności” (union sacrée). Do gabinetu weszli między innymi Aristide Briand jako minister sprawiedliwości, Alexandre Ribot jako minister finansów, a także po raz pierwszy socjaliści: Jules Guesde jako minister bez teki i Marcel Sembat jako minister robót publicznych. Ministerstwo spraw zagranicznych objął Théophile Delcassé.

Messimy, uważany przez kolegów za zbyt porywczego i bezpośredniego, musiał ustąpić miejsca Millerandowi. Zaproponowano mu stanowisko ministra bez teki, ale odmówił, nie chcąc brać udziału w czysto politycznej operacji.

Na froncie

Messimy wrócił do wojska jako oficer rezerwy. Przez całą wojnę służył na froncie, dowodził kolejno batalionem, pułkiem i brygadą, był dwukrotnie ranny i wielokrotnie wyróżniany. Pod koniec wojny, już w stopniu generała, dowodził 162 Dywizją Piechoty. Po wojnie został senatorem. Zmarł w 1935 roku, a jego wspomnienia ukazały się pośmiertnie.