Kapitulacja twierdzy Longwy

26 sierpnia 1914 roku skapitulowała francuska twierdza Longwy w Lotaryngii, przy granicy z Belgią i Luksemburgiem. Od 20 sierpnia otaczały ją wojska niemieckie, a ciężka artyleria dzień po dniu burzyła jej umocnienia. Pierwsze pociski spadły na miasto jeszcze wcześniej, bo twierdza leżała tuż przy granicy i od początku wojny znajdowała się na linii walk.

Biała flaga

Załoga liczyła około 3,5 tysiąca żołnierzy, głównie ze 164 pułku piechoty, uzupełnionych m.in. o artylerzystów, saperów i oddział celników. Dowodził nią podpułkownik Constant Darche. Przestarzałe mury z czasów Vaubana nie mogły się oprzeć nowoczesnej artylerii, a po klęsce Francuzów w bitwie w Ardenach nie było już nadziei na odsiecz. Armia niemieckiego następcy tronu Wilhelma maszerowała dalej, w stronę Mozy i Verdun.

Według francuskich relacji 26 sierpnia około 10.30 nad twierdzą wywieszono białą flagę. Niemcy żądali kapitulacji bezwarunkowej, ale Darche wystąpił o honory wojskowe dla swoich żołnierzy. Ostatecznie ustalono, że oddziały opuszczą twierdzę po południu i złożą broń dopiero przy wyjściu. Według tych samych źródeł ponad połowa załogi była już wtedy zabita lub ranna. Obrońcy poszli do niewoli.

Losy obrońców i miasta

Darche trafił do obozu dla oficerów w Ingolstadt w Bawarii, a później do Malborka w Prusach Zachodnich. Z powodu choroby w 1917 roku przewieziono go do Szwajcarii, a na początku 1918 roku wrócił do Francji. Jeszcze w czasie oblężenia awansowano go na oficera Legii Honorowej, a w 1920 roku cała załoga Longwy została wyróżniona pochwałą w rozkazie armii. Francuzi uznali, że twierdza w pełni wykonała swoje zadanie, bo przez kilka tygodni wiązała niemieckie siły.

Górne miasto z twierdzą leżało w gruzach. Longwy, ważny ośrodek hutnictwa w lotaryńskim zagłębiu żelaza, pozostało pod niemiecką okupacją aż do końca wojny w listopadzie 1918 roku.