Kapitulacja U-Bootów

20 listopada 1918 roku u wybrzeży hrabstwa Essex poddała się pierwsza grupa niemieckich okrętów podwodnych. Dwadzieścia U-Bootów, które dwa dni wcześniej wyszły z Wilhelmshaven, przepłynęło Morze Północne i w umówionym miejscu spotkało się z okrętami zespołu z Harwich, którym dowodził kontradmirał Reginald Tyrwhitt. Brytyjskie krążowniki i niszczyciele otoczyły je i poprowadziły na kotwicowisko przed portem. Tak zaczęło się wykonywanie morskich warunków rozejmu z Compiègne. Okręty nawodne miały zostać tylko internowane do czasu decyzji konferencji pokojowej, ale okręty podwodne Niemcy musieli w ciągu 14 dni wydać aliantom na stałe, wszystkie, jakie były zdolne do pływania.

Broń podwodna milczała już od kilku tygodni. Około 20–21 października, w czasie wymiany not z prezydentem Wilsonem, admirał Reinhard Scheer odwołał wszystkie okręty podwodne do baz i zakazał im atakowania statków handlowych. Kiedy Beatty i Tyrwhitt uzgadniali 15–16 listopada z kontradmirałem Meurerem szczegóły kapitulacji, ustalono, że wszystkie U-Booty mają się poddać w Harwich, skąd przez całą wojnę wychodziły brytyjskie lekkie krążowniki i niszczyciele na Morze Północne. Tyrwhitt wydał rozkazy 17 listopada, a 18 listopada po południu dowiedział się, że pierwsza grupa wyszła z Wilhelmshaven.

Procedura była prosta i upokarzająca. Gdy okręt podwodny rzucił kotwicę, wchodził na niego brytyjski oficer z załogą. Niemiecki dowódca wręczał mu podpisane oświadczenie, że okręt jest rozbrojony i zdolny do żeglugi. Potem na maszt wciągano brytyjską banderę wojenną, a gdy wszystkie okręty były gotowe, Brytyjczycy odprowadzali je w górę rzeki Stour i cumowali rzędami przy nabrzeżu Parkeston. Niemieckie załogi od razu przeszły na statek transportowy i nie postawiwszy stopy na brytyjskiej ziemi, jeszcze tego samego dnia odpłynęły do kraju. Tyrwhitt surowo zabronił okazywania triumfu: przepływając obok U-Bootów, załogi jego okrętów miały zachować całkowitą ciszę. Według brytyjskiej historii oficjalnej rozkaz wykonano co do joty.

W następnych dniach przypływały kolejne grupy. Według większości źródeł do kwietnia 1919 roku Niemcy wydali w Harwich łącznie 176 okrętów podwodnych, które stanęły na rzece w szeregu długim na około 3 kilometry i zyskały wśród miejscowych przydomek „aleja U-Bootów”. Część pokazywano potem publiczności w brytyjskich portach, część przekazano Francji, Japonii i innym sojusznikom, a większość poszła na złom. Kapitulacja zamknęła wojnę podwodną, w której według serwisu uboat.net Niemcy zatopili około 5 tysięcy statków i stracili 178 okrętów i około 5 tysięcy marynarzy. Dzień później w Firth of Forth miała się poddać Flota Pełnomorska.