Koniec bitwy pod Kraśnikiem

25 sierpnia 1914 roku zakończyła się bitwa pod Kraśnikiem, pierwsza wielka bitwa między armiami Austro-Węgier i Rosji. Austro-węgierska 1 Armia generała Victora Dankla wkroczyła do Kraśnika, a rosyjska 4 Armia generała Antona Salzy rozpoczęła odwrót na północ, w stronę Lublina.

Trzy dni walk

Bitwa rozpoczęła się 23 sierpnia, gdy dwie armie maszerujące sobie naprzeciw zderzyły się na lesistych i poprzecinanych wąwozami wzgórzach na południe od Kraśnika (zob. Początek bitwy pod Kraśnikiem). Austro-Węgrzy mieli przewagę liczebną i od początku spychali Rosjan, zwłaszcza na swoim lewym skrzydle, wzdłuż Wisły. 24 sierpnia zajęli Urzędów, a walki objęły cały front.

25 sierpnia wojska Dankla dotarły do Kraśnika. Rosyjski kontratak na linii Janów Lubelski – Frampol został odparty. Zagrożona oskrzydleniem 4 Armia rosyjska wycofała się w kierunku Lublina. Według szacunków historyków Rosjanie stracili w bitwie około 25 tysięcy żołnierzy, w tym około 6 tysięcy jeńców, a Austro-Węgrzy około 15 tysięcy.

Skutki zwycięstwa

Po klęsce w Serbii Kraśnik był pierwszym zwycięstwem armii austro-węgierskiej w tej wojnie. Dankl stał się bohaterem, a wiadomość o sukcesie przyjęto w Wiedniu z ulgą. Po stronie rosyjskiej generał Salza stracił dowództwo, a jego miejsce zajął generał Aleksiej Ewert.

Zwycięstwo zabezpieczyło też lewe skrzydło sąsiedniej austro-węgierskiej 4 Armii, która 26 sierpnia rozpoczęła bitwę pod Komarowem. Sukcesy na północy okazały się jednak nietrwałe. We wschodniej Galicji Rosjanie rozbijali słabsze armie austro-węgierskie, a na początku września zajęli Lwów.