Początek bitwy pod Kraśnikiem

23 sierpnia 1914 roku na południe od Kraśnika, na ziemiach Królestwa Polskiego, rozpoczęła się pierwsza wielka bitwa między armiami Austro-Węgier i Rosji. Bitwa pod Kraśnikiem otworzyła serię starć nazywanych bitwą galicyjską.

Dwie armie na spotkanie

Austro-węgierski szef sztabu Franz Conrad von Hötzendorf postanowił uderzyć z Galicji na północ, między Wisłą a Bugiem. Na lewym skrzydle nacierała 1 Armia generała Victora Dankla. Naprzeciw niej maszerowała na południe rosyjska 4 Armia generała Antona Salzy. Obie strony słabo rozpoznały położenie przeciwnika i spotkały się niemal przypadkiem.

Pierwsze austro-węgierskie zwycięstwo

Walki trwały trzy dni. Austro-Węgrzy, mający przewagę liczebną, spychali prawe skrzydło Rosjan, a 25 sierpnia zmusili całą rosyjską armię do odwrotu w kierunku Lublina. Było to pierwsze zwycięstwo armii austro-węgierskiej w tej wojnie, szczególnie cenne po klęsce w Serbii. Salza stracił dowództwo.

Wojna na ziemiach polskich

Bitwa pod Kraśnikiem przypomina, że wielkie bitwy frontu wschodniego toczyły się przede wszystkim na ziemiach polskich. W armiach obu zaborców służyły dziesiątki tysięcy Polaków, którzy nieraz stawali naprzeciw siebie. Wojna niszczyła polskie miasta i wsie, a ludność cywilna cierpiała z powodu rekwizycji, ewakuacji i przemarszów wojsk.