Początek bitwy pod Tannenbergiem

23 sierpnia 1914 roku na południu Prus Wschodnich rozpoczęły się walki, które przeszły do historii jako bitwa pod Tannenbergiem. Tego dnia korpusy rosyjskiej 2 Armii generała Aleksandra Samsonowa, maszerujące na północ z Królestwa Polskiego, starły się w rejonie Nidzicy z niemieckim XX Korpusem.

Pierwsze starcia

Niemiecki XX Korpus generała Friedricha von Scholtza bronił południowej granicy Prus Wschodnich. 23 i 24 sierpnia jego oddziały walczyły z rosyjskim XV Korpusem, po czym wycofały się na nowe pozycje. Samsonow uznał, że Niemcy są w odwrocie, i pchał swoje wyczerpane wojska dalej na północ. Nie wiedział, że przeciwnik przygotowuje pułapkę.

Tego samego dnia do sztabu niemieckiej 8 Armii przybyli nowi dowódcy, Paul von Hindenburg i Erich Ludendorff. Przyjęli plan, by większość sił zabrać spod Gąbina, gdzie stała armia Rennenkampfa, i rzucić je przeciw Samsonowowi.

Daty bitwy

Chronologie wojny często podają 23 sierpnia jako początek bitwy pod Tannenbergiem, bo tego dnia doszło do pierwszych starć. Większość historyków za właściwą bitwę uznaje jednak walki z 26–30 sierpnia, gdy Niemcy uderzyli na skrzydła rosyjskiej armii i zamknęli ją w okrążeniu.

Walki toczyły się na terenach dzisiejszej Warmii i Mazur, w okolicach Olsztynka, Nidzicy i Stębarka. Nazwa bitwy, nadana przez Niemców, nawiązywała do bitwy pod Grunwaldem z 1410 roku, zwanej w Niemczech bitwą pod Tannenbergiem.