Hindenburg obejmuje dowództwo 8 Armii

23 sierpnia 1914 roku do sztabu niemieckiej 8 Armii w Malborku przybył jej nowy dowódca, generał Paul von Hindenburg. Razem z nim przyjechał nowy szef sztabu, generał Erich Ludendorff. Zastąpili generała Maximiliana von Prittwitza, który po bitwie pod Gąbinem chciał oddać Prusy Wschodnie Rosjanom.

Emeryt z Hanoweru

Hindenburg, urodzony w 1847 roku w Poznaniu, był weteranem wojen z Austrią i Francją. W 1911 roku przeszedł na emeryturę i mieszkał w Hanowerze. Miał 66 lat, gdy 22 sierpnia otrzymał telegram z zapytaniem, czy jest gotów przyjąć dowództwo. Odpowiedział krótko, że jest gotów. Jeszcze tej samej nocy wsiadł do specjalnego pociągu, w którym czekał już na niego Ludendorff.

Ludendorff był wtedy jednym z najzdolniejszych oficerów niemieckiego sztabu generalnego. Kilka dni wcześniej wsławił się pod Liège, gdzie przejął dowodzenie brygadą i zajął cytadelę. To on miał być mózgiem nowego dowództwa, a Hindenburg jego spokojnym, budzącym zaufanie autorytetem.

Gotowy plan

W Malborku nowi dowódcy zastali plan przygotowany przez oficera sztabu 8 Armii, podpułkownika Maxa Hoffmanna. Przewidywał on pozostawienie słabej osłony przeciw armii Rennenkampfa i skierowanie głównych sił na południe, przeciw armii Samsonowa. Hindenburg i Ludendorff przyjęli go niemal bez zmian. Kilka dni później przyniósł on Niemcom wielkie zwycięstwo pod Tannenbergiem.

Początek legendy

Tannenberg uczynił z Hindenburga bohatera narodowego. W 1916 roku razem z Ludendorffem przejął kierownictwo całej armii niemieckiej, a w 1925 roku został wybrany na prezydenta Rzeszy. Jako prezydent w styczniu 1933 roku powołał Adolfa Hitlera na stanowisko kanclerza.