Niemcy atakują twierdzę Namur

21 sierpnia 1914 roku wojska niemieckie rozpoczęły atak na twierdzę Namur. Po upadku Liège była to ostatnia wielka forteca na drodze Niemców przez dolinę Mozy do Francji.

Twierdza u zbiegu rzek

Namur leży u ujścia Sambry do Mozy. Pod koniec XIX wieku otoczono je pierścieniem dziewięciu fortów, zaprojektowanych, podobnie jak forty Liège, przez generała Henriego Brialmonta. Twierdzy broniła belgijska 4 Dywizja wraz z załogą fortów, łącznie około 37 tysięcy żołnierzy pod dowództwem generała Michela.

Po drugiej stronie stanęło zgrupowanie generała Maxa von Gallwitza, należące do 2 Armii Karla von Bülowa. Niemcy wyciągnęli wnioski z Liège, gdzie forty długo stawiały opór piechocie. Tym razem od razu sprowadzili najcięższą artylerię: niemieckie moździerze kalibru 420 mm, tzw. Grube Berty, oraz baterie austro-węgierskich moździerzy Škody kalibru 305 mm.

Forty pod ogniem

Ostrzał rozpoczął się 21 sierpnia. Ciężkie pociski przebijały betonowe sklepienia fortów, niszczyły wieże pancerne i zasypywały załogi w podziemnych pomieszczeniach. Forty, budowane z myślą o znacznie lżejszej artylerii, nie miały szans. Belgom nie pomogła też bliskość Francuzów: armia generała Lanrezaca toczyła w tym czasie ciężkie walki nad Sambrą, w bitwie pod Charleroi, i nie mogła udzielić twierdzy realnego wsparcia.

23 sierpnia generał Michel uznał, że dalsza obrona miasta jest niemożliwa, i wyprowadził 4 Dywizję na południe. Tego samego dnia Niemcy wkroczyli do Namuru. Ostatnie forty skapitulowały 25 sierpnia.

Znaczenie

Namur padł znacznie szybciej niż Liège. Pokazało to, że twierdze budowane w XIX wieku nie są w stanie oprzeć się nowoczesnej artylerii oblężniczej. Części obrońców udało się jednak uniknąć niewoli. Około 12 tysięcy żołnierzy 4 Dywizji przedostało się przez Francję i drogą morską wróciło do Belgii, by dołączyć do armii broniącej Antwerpii.