Początek bitwy pod Charleroi

21 sierpnia 1914 roku nad rzeką Sambrą, w rejonie belgijskiego miasta Charleroi, rozpoczęła się bitwa między francuską 5 Armią generała Charles’a Lanrezaca a niemiecką 2 Armią generała Karla von Bülowa. Była to jedna z najważniejszych bitew granicznych, które zadecydowały o przebiegu pierwszych tygodni wojny na zachodzie.

Ostrzeżenia, których nie słuchano

Lanrezac od początku wojny ostrzegał naczelne dowództwo, że Niemcy maszerują przez Belgię znacznie większymi siłami, niż sądzono, i że ich prawe skrzydło może obejść Francuzów od północy. Joffre długo nie przyjmował tego do wiadomości. Dopiero w ostatniej chwili 5 Armia została przesunięta na północ, w widły Sambry i Mozy. Po jej lewej stronie miał stanąć Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, który właśnie zbliżał się do Mons.

Walka o przeprawy

Francuzi nie zdążyli w pełni obsadzić linii rzeki. 21 sierpnia niemiecka straż przednia, w tym oddziały Gwardii, uchwyciła kilka mostów i przepraw na Sambrze między Namurem a Charleroi, między innymi w rejonie Auvelais i Tamines. Francuskie kontrataki próbujące odrzucić Niemców za rzekę kończyły się ciężkimi stratami. W tym samym czasie na wschodzie niemiecka artyleria rozpoczęła ostrzał twierdzy Namur, która osłaniała styk Sambry i Mozy.

Następnego dnia walki rozgorzały na całej długości frontu. W Tamines, o które toczyły się zacięte walki, 22 sierpnia Niemcy rozstrzelali kilkuset mieszkańców, oskarżając ich o udział w walkach.

Co dalej

Bitwa trwała do 23 sierpnia. Gdy niemiecka 3 Armia sforsowała Mozę pod Dinant i zagroziła prawemu skrzydłu Francuzów, Lanrezac nakazał odwrót. Klęska nad Sambrą, razem z porażkami w Ardenach i pod Mons, zapoczątkowała wielki odwrót wojsk sprzymierzonych, który zatrzymał się dopiero nad Marną.