Richthofen ranny

6 lipca 1917 roku nad Flandrią, w okolicach Wervik nad rzeką Leie, ciężko ranny został rotmistrz Manfred von Richthofen, najskuteczniejszy lotnik myśliwski wojny. Pocisk karabinowy drasnął mu głowę i na chwilę go oślepił. Richthofen odzyskał panowanie nad samolotem kilkadziesiąt metrów nad ziemią i zdołał wylądować po niemieckiej stronie frontu. Miał wtedy 57 zwycięstw.

Od kilku tygodni dowodził nową jednostką. Po krwawym kwietniu nad Arras i majowym urlopie w Niemczech objął w czerwcu dowództwo Jagdgeschwader 1, pierwszego niemieckiego skrzydła myśliwskiego złożonego z czterech eskadr (Jasta 4, 6, 10 i 11), z kwaterą w okolicach Kortrijk. Niemcy ściągnęli je do Flandrii, gdzie po bitwie pod Messines Brytyjczycy szykowali wielką ofensywę spod Ypres, a w powietrzu nad przyszłym polem bitwy już trwała zacięta walka.

Według brytyjskiej historii oficjalnej lotnictwa, The War in the Air, 6 lipca sześć dwumiejscowych samolotów F.E.2d z 20 Dywizjonu Royal Flying Corps, lecących na patrol ofensywny, zaatakował Richthofen na czele formacji, a potem kolejne grupy niemieckich myśliwców, łącznie około czterdziestu maszyn. Na pomoc Brytyjczykom przyleciały cztery trójpłatowce Sopwith Triplane lotnictwa marynarki. Załoga jednego z F.E.2d, kapitan Donald Cunnell i podporucznik Albert Woodbridge, ostrzelała całkowicie czerwonego Albatrosa, który wpadł w korkociąg. Woodbridge nie zgłosił zestrzelenia, bo nie widział, by samolot rozbił się o ziemię. Pilotem był Richthofen. Jak opisywał później, nagle „coś uderzyło go w głowę”. Przez chwilę był sparaliżowany i nic nie widział, a jego Albatros spadał z wysokości około 4 tysięcy metrów. Wzrok wrócił mu na wysokości około 800 metrów, wyrównał lot tuż nad ziemią, wylądował na polu i upadł obok samolotu. Część badaczy dopuszcza, że trafił go przypadkiem pocisk z innego samolotu, także niemieckiego, ale brytyjska historia oficjalna i większość opracowań przypisują ranę ogniowi Woodbridge’a.

Rannego przewieziono do szpitala polowego nr 76 w Kortrijk. Pocisk nie przebił czaszki, ale zostawił długą ranę, w której odsłonięta była kość. Lekarze rozpoznali ciężki wstrząs mózgu i usuwali odłamki kości. Zalecili, by nie latał, dopóki rana się nie zagoi. Richthofen wyszedł jednak ze szpitala na własne życzenie po niecałych trzech tygodniach, 25 lipca, i wrócił do swojego skrzydła z zabandażowaną głową. Do walki wrócił w połowie sierpnia. Kapitan Cunnell zginął 12 lipca, sześć dni po walce z Richthofenem, trafiony nad Wervik przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą.

Rana nigdy się w pełni nie zagoiła. Richthofen skarżył się na bóle głowy i mdłości po lotach, a matka i znajomi zauważali, że stał się milczący i przygnębiony. Jesienią dostał długi urlop zdrowotny. Część badaczy uważa, że skutki tej rany mogły mieć wpływ na decyzje, które podejmował w powietrzu w ostatnich miesiącach życia.