Śmierć Oswalda Boelckego

28 października 1916 roku po południu nad frontem nad Sommą zginął kapitan Oswald Boelcke, dowódca eskadry myśliwskiej Jagdstaffel 2 i najskuteczniejszy wówczas lotnik myśliwski świata. Nie zestrzelił go przeciwnik. W ferworze walki jego Albatros zderzył się z samolotem jednego z jego pilotów. Boelcke miał 25 lat i 40 uznanych zwycięstw, z których połowę odniósł w niespełna dwa miesiące nad Sommą.

Był to dla niego kolejny dzień ciągłych lotów. Jego eskadra, utworzona pod koniec sierpnia według jego własnego planu, w ciągu kilku tygodni od pierwszej walki odebrała Brytyjczykom swobodę w powietrzu nad Sommą, a sam Boelcke latał po kilka razy dziennie. Po południu poprowadził sześciu pilotów, wśród nich Erwina Böhmego i Manfreda von Richthofena, przeciw dwóm brytyjskim jednomiejscowym myśliwcom Airco DH.2 z 24 Dywizjonu Royal Flying Corps, pilotowanym przez porucznika Arthura Knighta i podporucznika Alfreda McKaya i patrolującym front w okolicach Pozières. Wkrótce do walki dołączyło kilka innych niemieckich maszyn.

Boelcke i Böhme ścigali Knighta, a Richthofen McKaya. W pewnej chwili McKay, uciekając przed Richthofenem, przeleciał między Knightem a jego prześladowcami. Boelcke i Böhme poderwali maszyny, a zasłonięci własnymi skrzydłami nie widzieli się nawzajem. Podwozie samolotu Böhmego musnęło górny płat Albatrosa Boelckego. „Samoloty tylko się dotknęły – pisał później Richthofen – ale przy takiej prędkości najlżejszy kontakt działa jak gwałtowny wstrząs”. Boelcke odszedł od przeciwnika i schodził w szerokich łukach, jakby panował nad maszyną, ale w chmurach uszkodzone skrzydło się rozpadło. Samolot spadł koło niemieckiej baterii artylerii w okolicach Bapaume. Uderzenie nie było bardzo silne, ale Boelcke nie miał kasku ani zapiętych pasów i zginął na miejscu. Böhme zdołał wylądować. Dochodzenie uwolniło go od winy, ale długo nie mógł się pogodzić z tym, co się stało. Obaj brytyjscy piloci, według brytyjskiej historii oficjalnej, po kwadransie walki wrócili bezpiecznie na swoje lotnisko.

Dla Niemiec była to strata porównywalna tylko ze śmiercią Immelmanna cztery miesiące wcześniej. Boelcke był bohaterem narodowym, ale przede wszystkim twórcą niemieckiego lotnictwa myśliwskiego: spisał pierwsze zasady walki powietrznej, nazwane „Dicta Boelcke”, i doprowadził do utworzenia osobnych eskadr myśliwskich. 31 października odbyło się nabożeństwo żałobne w katedrze w Cambrai, a 2 listopada pochowano go w Dessau, gdzie dorastał. Szacunek okazali mu także przeciwnicy. Brytyjski samolot zrzucił nad niemieckimi liniami wieniec z napisem „Pamięci kapitana Boelckego, naszego dzielnego i rycerskiego przeciwnika”.

Brytyjska historia oficjalna lotnictwa, The War in the Air, oddała mu sprawiedliwość, choć bez przesady: zauważyła, że latał na samolocie lepszym od wszystkich, z którymi walczył, i nad własnymi wojskami, ale był przeciwnikiem zdecydowanym, pomysłowym i dzielnym, a jego duch przetrwał w niemieckim lotnictwie. Tak się stało. W grudniu Jagdstaffel 2 otrzymała imię Boelckego, a jego uczniowie, z Richthofenem na czele, przez kolejne dwa lata walczyli według jego reguł.