Stein pruskim ministrem wojny
Pod koniec października 1916 roku generał Hermann von Stein został pruskim ministrem wojny. Zastąpił generała Adolfa Wilda von Hohenborna, który kierował ministerstwem od stycznia 1915 roku. Brytyjska chronologia wojny podaje datę 30 października, natomiast niemieckie biografie obu generałów wskazują, że Wild von Hohenborn urzędował do 29 października, a Stein objął ministerstwo tego samego dnia. Ministerstwo podlegało formalnie rządowi Królestwa Prus, ale odpowiadało za zdecydowaną większość armii niemieckiej, jej uzupełnienia, uzbrojenie i zaopatrzenie.
Wild von Hohenborn był człowiekiem Falkenhayna. Gdy pod koniec sierpnia Hindenburg i Ludendorff przejęli naczelne dowództwo, jego pozycja zaczęła słabnąć. Feldmarszałek Paul von Hindenburg i generał Erich Ludendorff domagali się gwałtownego zwiększenia produkcji broni i amunicji, czyli tak zwanego programu Hindenburga, oraz powszechnego obowiązku pracy dla mężczyzn niepowołanych do wojska. Wild von Hohenborn krytykował zwłaszcza ten drugi pomysł i uchodził w kwaterze głównej za przeszkodę. Według niemieckich opracowań to Hindenburg doprowadził do jego odwołania przez cesarza. Jedną z ostatnich decyzji Wilda w ministerstwie był rozkaz z 11 października, który nakazywał przeprowadzenie w armii spisu żołnierzy wyznania mojżeszowego, tak zwany Judenzählung. Uzasadniano go skargami na rzekome uchylanie się Żydów od służby frontowej. Żydowscy żołnierze odebrali go jako upokorzenie. Wild von Hohenborn objął potem dowództwo XVI Korpusu Armijnego w Argonnach.
Nowy minister miał 62 lata. Był synem pastora z Wedderstedt w prowincji saskiej i artylerzystą, przez wiele lat służył w Wielkim Sztabie Generalnym, gdzie doszedł do stanowiska oberkwatermistrza. Od 1912 roku dowodził 41 Dywizją w Iławie, a w 1913 roku otrzymał szlachectwo. Na początku wojny, w sierpniu i wrześniu 1914 roku, jako generalny kwatermistrz redagował oficjalne komunikaty niemieckiego dowództwa. Od połowy września 1914 roku dowodził XIV Korpusem Rezerwowym, który podczas wyścigu do morza stanął w rejonie Bapaume. Latem 1916 roku jego korpus znalazł się w samym środku bitwy nad Sommą. Bronił między innymi odcinka pod Thiepval, na który 1 lipca uderzyli Brytyjczycy. Stein przekazał korpus następcy 28 października, dzień przed objęciem ministerstwa. Do Berlina przyjeżdżał więc prosto z frontu, na którym najdotkliwiej odczuwano przewagę alianckiej artylerii i amunicji.
Zmiana ministra łączyła się z przebudową całej gospodarki wojennej. 1 listopada przy ministerstwie wojny utworzono Urząd Wojenny (Kriegsamt), który pod kierunkiem generała Wilhelma Groenera miał kierować sprawami surowców, broni, amunicji i siły roboczej. Formalnie podlegał ministrowi, w praktyce wykonywał polecenia naczelnego dowództwa. Na początku grudnia Reichstag uchwalił ustawę o patriotycznej służbie pomocniczej, która objęła obowiązkiem pracy mężczyzn w wieku od 17 do 60 lat niepowołanych do wojska. Stein przez dwa lata próbował godzić żądania Hindenburga i Ludendorffa z interesami wielkiego przemysłu, związków zawodowych i coraz silniejszego Reichstagu. Ustąpił 9 października 1918 roku, pod naciskiem nowego kanclerza, księcia Maksymiliana Badeńskiego.