Śmierć Egona Schielego

31 października 1918 roku zmarł w Wiedniu na grypę hiszpankę Egon Schiele, jeden z najwybitniejszych malarzy austriackiego ekspresjonizmu. Miał 28 lat. Umarł w mieszkaniu teściów przy Hietzinger Hauptstraße w dzielnicy Hietzing, trzy dni po swojej żonie Edith, która zachorowała 19 października i zmarła 28 października w szóstym miesiącu ciąży. Schiele zachorował na tę samą chorobę. W tych samych dniach w Wiedniu wybuchła rewolucja, a monarchia Habsburgów, w której przeżył całe życie, rozpadała się na oczach mieszkańców.

Schiele urodził się w 1890 roku w Tulln nad Dunajem, w rodzinie naczelnika stacji kolejowej. W wieku szesnastu lat dostał się do wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a jego mentorem został Gustav Klimt. Szybko jednak wypracował własny, ostry styl: wychudzone, kanciaste postacie, nagie ciała i autoportrety pełne niepokoju. Jego śmiałe akty gorszyły mieszczańską publiczność, a w 1912 roku trafił nawet do aresztu w Neulengbach w sprawie o nieobyczajne rysunki.

17 czerwca 1915 roku ożenił się z Edith Harms, a cztery dni później został powołany do wojska. Na front nie trafił. Służył w Pradze, potem przy konwojowaniu rosyjskich jeńców i jako pisarz w obozie dla jeńców oficerów w Mühling w Dolnej Austrii, a od 1917 roku w wojskowych urzędach w Wiedniu. Wiosną 1918 roku, po śmierci Klimta w lutym, stał się najważniejszym żyjącym malarzem Wiednia. Na 49. wystawie wiedeńskiej Secesji pokazał kilkadziesiąt obrazów i rysunków. Wystawa była wielkim sukcesem, a ceny jego rysunków potroiły się.

Hiszpanka, która jesienią szalała w Wiedniu i zabijała tygodniowo setki ludzi, przerwała tę karierę w kilka dni. Młoda fotografka Martha Fein sfotografowała go na łożu śmierci. Został pochowany obok żony na cmentarzu Ober St. Veit w Wiedniu. Jego nagła śmierć wstrząsnęła przyjaciółmi i kolekcjonerami, ale w szerszym świecie, podobnie jak epidemia na ziemiach polskich, przeszła w cieniu wydarzeń politycznych tych dni. Dopiero po latach Schiele został uznany za jednego z najważniejszych artystów swojego pokolenia, obok Klimta i Oskara Kokoschki.