Umiera król Rumunii Karol I

10 października 1914 roku w pałacu Peleș w górskiej miejscowości Sinaia zmarł Karol I, pierwszy król Rumunii. Miał 75 lat i rządził krajem przez prawie pół wieku. Jego śmierć usunęła najważniejszą przeszkodę na drodze Rumunii do zbliżenia z Ententą.

Niemiec na rumuńskim tronie

Karol urodził się w 1839 roku w Sigmaringen jako książę z katolickiej linii Hohenzollernów, spokrewnionej z pruską dynastią królewską. W 1866 roku został wybrany na księcia Zjednoczonych Księstw Mołdawii i Wołoszczyzny. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej 1877–1878 osobiście dowodził armią rumuńską pod Plewną, a kongres berliński w 1878 roku uznał niepodległość Rumunii. W 1881 roku kraj ogłoszono królestwem, a Karol został koronowany na króla. Za jego panowania Rumunia zbudowała nowoczesną armię, sieć kolei i most na Dunaju pod Czernawodą.

W polityce zagranicznej Karol stawiał na Niemcy i Austro-Węgry. W 1883 roku Rumunia zawarła z nimi tajny sojusz, o którego istnieniu wiedziała tylko garstka polityków.

Rada koronna w Sinai

Gdy wybuchła wojna, król uważał, że honor nakazuje Rumunii dotrzymać sojuszu i wystąpić u boku państw centralnych. 3 sierpnia 1914 roku zwołał radę koronną w Sinai. Premier Ion I.C. Brătianu i niemal wszyscy obecni politycy byli jednak przeciwnego zdania. Sojusz miał charakter obronny, a Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii bez porozumienia z Bukaresztem. Przede wszystkim zaś rumuńska opinia publiczna sympatyzowała z Francją, a około trzech milionów Rumunów żyło pod panowaniem węgierskim w Siedmiogrodzie. Rada zdecydowała, że Rumunia pozostanie neutralna. Karol, król konstytucyjny, podporządkował się tej decyzji, choć przeżył ją jako osobistą porażkę.

W kolejnych tygodniach Bukareszt coraz wyraźniej zbliżał się do Ententy. Na przełomie września i października Rumunia zawarła tajne porozumienie z Rosją, w którym Piotrogród uznał jej prawo do Siedmiogrodu w zamian za życzliwą neutralność. Schorowany król coraz rzadziej wstawał z łóżka, a w Bukareszcie mówiło się nawet o jego abdykacji.

Nowy król

Jedyna córka Karola zmarła w dzieciństwie, a następcą już wcześniej wyznaczono jego bratanka. Króla pochowano w klasztorze w Curtea de Argeș, nekropolii rumuńskich królów. Tron objął Ferdynand I. Choć również Hohenzollern, był mniej związany z Niemcami, a jego żona, królowa Maria, wnuczka brytyjskiej królowej Wiktorii, otwarcie sprzyjała Entencie. Składając przysięgę przed parlamentem, Ferdynand zapowiedział, że będzie panował jako dobry Rumun.

Rumunia pozostała neutralna jeszcze przez prawie dwa lata. Brătianu czekał na najkorzystniejszy moment i najwyższą cenę. W sierpniu 1916 roku, po sukcesach rosyjskiej ofensywy Brusiłowa, Rumunia zawarła traktat z Ententą i wypowiedziała wojnę Austro-Węgrom. Ferdynand, który poprowadził kraj do wojny przeciwko Niemcom rządzonym przez jego krewnych, zyskał przydomek „Lojalny”, bo dotrzymał przysięgi złożonej Rumunii.