Wielka Brytania ogłasza listę kontrabandy wojennej

4 sierpnia 1914 roku brytyjski rząd wydał proklamację określającą, jakie towary będą traktowane jako kontrabanda wojenna. Kontrabandą nazywano towary, które mogły służyć prowadzeniu wojny przez nieprzyjaciela i które wolno było zatrzymywać na morzu, także na statkach państw neutralnych.

Proklamacja dzieliła towary na dwie grupy. Pierwszą stanowiła kontrabanda bezwzględna: broń, amunicja, materiały wybuchowe i inny sprzęt wojskowy, podlegające konfiskacie, jeśli płynęły do kraju nieprzyjaciela. Drugą była kontrabanda względna, czyli towary mogące służyć zarówno ludności cywilnej, jak i armii, na przykład żywność, paliwo czy materiały do produkcji. Te mogły być konfiskowane, jeśli udowodniono, że są przeznaczone dla sił zbrojnych lub władz przeciwnika.

Podział ten nawiązywał do deklaracji londyńskiej z 1909 roku, która próbowała uporządkować prawo wojny morskiej. Wielka Brytania nigdy jej nie ratyfikowała, ale w sierpniu 1914 roku zgodziła się ją stosować, z własnymi zmianami. W kolejnych miesiącach listy kontrabandy wielokrotnie rozszerzano, a granica między towarami wojskowymi i cywilnymi coraz bardziej się zacierała.

Proklamacja była pierwszym krokiem ku blokadzie morskiej Niemiec, jednej z najważniejszych broni Wielkiej Brytanii w tej wojnie. Dzięki przewadze Royal Navy Brytyjczycy mogli kontrolować żeglugę do niemieckich portów. Blokada stopniowo odcinała Niemcy od surowców i żywności, przyczyniając się do niedoborów i głodu w ostatnich latach wojny. Rodziła też napięcia z państwami neutralnymi, przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi, których statki handlowe podlegały kontroli.