Wielka Brytania ogłasza moratorium

2 sierpnia 1914 roku, w niedzielę, brytyjski rząd ogłosił moratorium na spłatę części zobowiązań finansowych. Proklamacja królewska odraczała o miesiąc terminy płatności z weksli, którymi posługiwał się międzynarodowy handel. Następnego dnia parlament w trybie pilnym uchwalił ustawę, która zatwierdziła tę decyzję i pozwoliła rozszerzyć moratorium na inne rodzaje płatności.

Powodem był kryzys, który od kilku dni wstrząsał City of London. Londyn był finansowym centrum świata, a znaczna część światowego handlu opierała się na wekslach gwarantowanych przez londyńskie domy bankowe. Wraz z wybuchem wojny zagraniczni dłużnicy, zwłaszcza z krajów, które już walczyły, przestali spłacać zobowiązania. Londyńskim bankom groziła utrata płynności i fala bankructw, która mogła pociągnąć za sobą cały system finansowy.

Moratorium było kolejnym z nadzwyczajnych kroków podejmowanych w tych dniach. 31 lipca zamknięto giełdę londyńską, a Bank Anglii podniósł stopę procentową do 8, a następnie do 10 procent. Świąteczną przerwę w pracy banków, przypadającą na początek sierpnia, przedłużono o kilka dni, by dać rządowi czas na przygotowanie dalszych działań.

Kryzysem zarządzał kanclerz skarbu David Lloyd George, który w porozumieniu z bankierami przygotował pakiet środków ratunkowych. Wprowadzono między innymi nowe banknoty skarbowe, by zapewnić obywatelom gotówkę. Dzięki tym działaniom, gdy banki ponownie otworzyły się 7 sierpnia, udało się uniknąć paniki.

Moratorium z 2 sierpnia pokazało, jak szybko wojna uderzyła w gospodarkę, zanim jeszcze Wielka Brytania formalnie do niej przystąpiła. Był to początek finansowej mobilizacji, która w kolejnych latach pozwoliła Wielkiej Brytanii prowadzić wojnę na niespotykaną wcześniej skalę.