Wojska niemieckie wkraczają do Luksemburga

W niedzielę 2 sierpnia 1914 roku, wkrótce po świcie, wojska niemieckie przekroczyły granicę Wielkiego Księstwa Luksemburga. Pociągi z żołnierzami przejechały przez most na Mozeli w Wasserbillig, a inne oddziały przeprawiły się przez rzekę w Remich. Około 8:30 Niemcy zajęli już dworzec kolejowy w stolicy kraju. Dzień wcześniej krótko pojawili się w Troisvierges, lecz zostali stamtąd wycofani.

Luksemburg był państwem neutralnym. Jego neutralność zagwarantowały mocarstwa, w tym Prusy, w traktacie londyńskim z 1867 roku. Małe księstwo nie miało armii zdolnej do obrony, a jego bezpieczeństwo opierało się wyłącznie na tych gwarancjach. Dla Niemiec kluczowe było jednak co innego: przez Luksemburg biegły ważne linie kolejowe, niezbędne do przerzutu wojsk w kierunku Francji i Belgii.

Wielka księżna Maria Adelajda i premier Paul Eyschen zaprotestowali przeciw naruszeniu neutralności kraju i wysłali do Berlina telegramy protestacyjne. Po południu spotkali się z dowódcą niemieckich oddziałów na moście Adolfa w stolicy. Wobec przewagi wojsk niemieckich nie mieli jednak żadnych możliwości oporu i musieli uznać okupację za fakt dokonany.

Kanclerz Theobald von Bethmann Hollweg uzasadniał zajęcie Luksemburga koniecznością wojskową, twierdząc, że Francja przygotowywała się do wkroczenia do księstwa. Niemcy zapewniały też, że wynagrodzą wszystkie szkody. Luksemburg pozostał pod niemiecką okupacją do końca wojny w 1918 roku, zachowując jednak formalnie własny rząd i administrację.

Zajęcie Luksemburga było pierwszym naruszeniem neutralności małego państwa w tej wojnie. Tego samego wieczoru Niemcy postawiły ultimatum Belgii, a dwa dni później ich wojska wkroczyły na jej terytorium.