Wielka Brytania gwarantuje ochronę francuskich wybrzeży

2 sierpnia 1914 roku, po niemal trzygodzinnej, burzliwej dyskusji, brytyjski gabinet upoważnił ministra spraw zagranicznych Edwarda Greya do złożenia Francji ważnej obietnicy. Po południu Grey przekazał ambasadorowi Francji Paulowi Cambonowi, że jeśli niemiecka flota wpłynie na Morze Północne lub do kanału La Manche, by atakować francuskie wybrzeża lub statki, Royal Navy udzieli Francji wszelkiej ochrony, jaka będzie w jej mocy.

Zobowiązanie wynikało z porozumień zawartych przed wojną. Od 1912 roku oba państwa uzgodniły podział zadań na morzu: główne siły francuskiej floty skupiono na Morzu Śródziemnym, a Brytyjczycy mieli czuwać nad wodami północnymi. Północne i zachodnie wybrzeża Francji pozostały dzięki temu niemal bez własnej osłony. Paryż argumentował, że Londyn ma moralny obowiązek ich bronić.

Gwarancja była jednak ograniczona. Grey zastrzegł, że nie oznacza ona jeszcze przystąpienia Wielkiej Brytanii do wojny i musi zostać poparta przez parlament. Nie obejmowała też pomocy wojsk lądowych. Była to więc obietnica częściowa, ale po raz pierwszy w czasie kryzysu Londyn zobowiązał się do konkretnego działania po stronie Francji.

Decyzja głęboko podzieliła rząd liberałów. Minister John Burns, przeciwny zaangażowaniu w wojnę kontynentalną, podał się do dymisji, a wkrótce po nim uczynił to John Morley. Większość ministrów wciąż wahała się, czy Wielka Brytania powinna wziąć udział w wojnie na lądzie. Rozstrzygnęła o tym dopiero sprawa Belgii, której Niemcy postawiły ultimatum tego samego wieczoru.