Brytyjczycy stawiają miny u wybrzeży Belgii

Na początku października 1914 roku brytyjska Royal Navy po raz pierwszy w tej wojnie postawiła pole minowe na otwartym morzu. Miny zagrodziły południowy skraj Morza Północnego, na wschód od mielizn Goodwin Sands u wybrzeży hrabstwa Kent, w stronę wybrzeża Belgii. Wielka Brytania, która od sierpnia oskarżała Niemców o stawianie min na otwartym morzu, sięgnęła w ten sposób po tę samą broń, choć w odróżnieniu od nich publicznie ogłosiła, który obszar jest zaminowany.

Odpowiedź na niemieckie miny i okręty podwodne

Niemcy stawiali miny na otwartym morzu od pierwszych godzin wojny. Już 6 sierpnia na zagrodzie postawionej przez stawiacz min Königin Luise zatonął krążownik HMS Amphion. Jeszcze większym zagrożeniem okazały się niemieckie okręty podwodne. 22 września U-9 zatopił trzy brytyjskie krążowniki pancerne u wybrzeży Holandii. Brytyjczycy obawiali się, że U-Booty wedrą się do Cieśniny Kaletańskiej i zaatakują transportowce przewożące żołnierzy i zaopatrzenie do Francji, a wkrótce także do Belgii.

2 października minister spraw zagranicznych Edward Grey polecił brytyjskiemu ambasadorowi w Waszyngtonie powiadomić rząd Stanów Zjednoczonych, że niemiecka polityka stawiania min i działania okrętów podwodnych zmusiły Admiralicję do podjęcia środków zaradczych. Za niebezpieczny ogłoszono obszar między 51°15′ a 51°40′ szerokości geograficznej północnej oraz 1°35′ a 3° długości geograficznej wschodniej, czyli pas morza od okolic Goodwin Sands niemal po wysokość Ostendy. Według części źródeł 3 października Admiralicja ogłosiła to ostrzeżenie publicznie, by statki państw neutralnych mogły omijać zaminowany rejon.

Zagroda na flance szlaku przez kanał

Miny stawiały stare krążowniki przebudowane przed wojną na stawiacze min. Według brytyjskich opracowań cztery takie okręty ułożyły na początku października zagrodę z 1064 min. Nie miała ona zamykać cieśniny, lecz osłaniać od północy szlak, którym płynęły transporty przez kanał La Manche, przed okrętami podwodnymi i nawodnymi.

Skuteczność pierwszych brytyjskich pól minowych była wątpliwa. Miny Royal Navy z 1914 roku miały wadliwe kotwice i liny, więc wiele z nich szybko zerwało się i dryfowało z prądem, stanowiąc zagrożenie także dla własnych statków. Jeden z oficerów Admiralicji odpowiedzialnych za uzbrojenie minowe pisał wówczas, że skoro kotwice i liny min są bezużyteczne, cała operacja musi zakończyć się porażką. Mimo to był to początek wielkiej brytyjskiej wojny minowej, która w kolejnych latach objęła Cieśninę Kaletańską, Zatokę Helgolandzką i północne wyjście z Morza Północnego. Już 2 listopada 1914 roku Wielka Brytania ogłosiła całe Morze Północne obszarem wojennym.