Zatonięcie HMS Speedy

3 września 1914 roku u wybrzeży Anglii, w pobliżu ujścia estuarium Humber, zatonął brytyjski okręt HMS Speedy. Wszedł na minę podczas oczyszczania pola minowego, postawionego tu przez Niemców kilka dni wcześniej.

Stary okręt w nowej roli

Speedy był kanonierką torpedową typu Alarm, zbudowaną w stoczni Thornycroft i zwodowaną w 1893 roku. Okręty tej klasy miały chronić flotę przed torpedowcami, ale szybko się zestarzały. W latach 1908–1909 Speedy, podobnie jak kilka jednostek siostrzanych, został przebudowany na trałowiec. Zdjęto z niego wyrzutnie torpedowe i przystosowano do usuwania min. Po wybuchu wojny Royal Navy skierowała go do oczyszczania wód u wschodnich wybrzeży Anglii, gdzie niemieckie okręty zaczęły stawiać zagrody minowe.

Pole minowe u ujścia Humber

W nocy 25 sierpnia niemiecki stawiacz min Nautilus, osłaniany przez lekki krążownik Mainz i torpedowce, postawił pole minowe na podejściu do Humber, prowadzącym do portów w Kingston upon Hull i Grimsby. Wkrótce na minach zaczęły ginąć statki rybackie i małe jednostki trałowe.

3 września Speedy oczyszczał to pole razem z kilkoma dryfterami, czyli kutrami rybackimi zmobilizowanymi przez marynarkę do trałowania. Jeden z nich, Lindsell, wszedł na minę i zatonął. Zginęło pięciu członków jego załogi. Speedy spuścił łodzie, by ratować rozbitków, ale sam trafił na minę. Poszedł na dno mniej więcej godzinę później. Według dostępnych danych zginął jeden marynarz z jego załogi, liczącej około 90 osób. Pozostałych uratowano.

Znaczenie

Po krążowniku Amphion był to kolejny okręt Royal Navy stracony na niemieckich minach w pierwszych tygodniach wojny. Straty poniesione przy próbach oczyszczenia pola minowego u ujścia Humber skłoniły Admiralicję do zmiany taktyki. Zamiast usuwać całe zagrody minowe, trałowce zaczęły wytyczać przez nie bezpieczne kanały dla żeglugi.