Wielka Brytania zarządza mobilizację armii

3 sierpnia 1914 roku, po przemówieniu Edwarda Greya w Izbie Gmin, brytyjski rząd zdecydował o mobilizacji armii. Premier Herbert Henry Asquith, który od wiosny 1914 roku kierował także ministerstwem wojny, poprosił o pomoc lorda Richarda Haldane’a, byłego ministra wojny i twórcę reform, które przygotowały armię do wojny. Haldane udał się do ministerstwa i uruchomił przygotowania do mobilizacji.

Formalne proklamacje królewskie, wzywające rezerwistów do stawienia się w jednostkach i powołujące do czynnej służby Siły Terytorialne (Territorial Force), wydano 4 sierpnia. Pierwszym dniem mobilizacji był 5 sierpnia. Przed budynkami poczty i na ulicach rozlepiano obwieszczenia, a rezerwiści z całego kraju ruszyli do swoich pułków.

British Army różniła się od armii kontynentalnych. Była stosunkowo niewielką armią zawodową, złożoną z ochotników, bez powszechnego poboru. Reformy Haldane’a z lat 1906–1912 stworzyły jednak dwa ważne narzędzia: Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, gotowy do szybkiego wysłania na kontynent, oraz Siły Terytorialne, przeznaczone przede wszystkim do obrony kraju.

Mobilizacja przebiegła sprawnie. 5 sierpnia ministrem wojny został marszałek lord Kitchener, jeden z nielicznych polityków przewidujących, że wojna potrwa latami. Wkrótce zapadła decyzja o wysłaniu Korpusu Ekspedycyjnego do Francji. Jego pierwsze oddziały przeprawiły się przez kanał La Manche w drugim tygodniu sierpnia, a w drugiej połowie miesiąca walczyły już w Belgii.

Zmobilizowana armia była jednak zbyt mała na wojnę, jaka nadchodziła. Kitchener szybko rozpoczął werbunek setek tysięcy ochotników do nowych dywizji. Przez pierwsze dwa lata wojny Wielka Brytania opierała się wyłącznie na ochotnikach, a powszechny pobór wprowadziła dopiero w 1916 roku.