Wielka Brytania zezwala na rekwizycję statków

3 sierpnia 1914 roku brytyjski rząd wydał proklamację królewską, która upoważniała do rekwizycji statków handlowych na potrzeby wojny. Admiralicja mogła odtąd przejmować brytyjskie jednostki, zobowiązując się do wypłaty odszkodowań ich właścicielom. W formalnych pismach rekwizycyjnych w kolejnych tygodniach powoływano się właśnie na proklamację z 3 sierpnia, choć samo prawo do rekwizycji wynikało z tradycyjnych uprawnień Korony.

Wielka Brytania dysponowała wówczas największą flotą handlową na świecie. Setki statków pasażerskich i towarowych mogły zostać wykorzystane do celów wojskowych. Państwo potrzebowało ich przede wszystkim do przewiezienia wojsk: Brytyjski Korpus Ekspedycyjny miał w ciągu kilku dni przeprawić się na kontynent wraz z końmi, działami i zaopatrzeniem.

Statki handlowe pełniły w czasie wojny wiele funkcji. Służyły jako transportowce wojska, węglowce zaopatrujące okręty Royal Navy w paliwo, statki szpitalne i jednostki zaopatrzeniowe. Największe i najszybsze liniowce przebudowywano na krążowniki pomocnicze, uzbrojone w działa i wykorzystywane między innymi do patrolowania szlaków morskich i egzekwowania blokady Niemiec.

Proklamacja była częścią szerszych przygotowań. W tych samych dniach Wielka Brytania mobilizowała flotę i armię, a rząd zajmował się zabezpieczeniem handlu morskiego, od którego zależało wyżywienie wyspiarskiego państwa. Zdolność do utrzymania żeglugi okazała się w kolejnych latach jednym z czynników decydujących o wyniku wojny.