Zatopienie „Dupetit-Thouars”

Wieczorem 7 sierpnia 1918 roku na Atlantyku, kilkaset mil na zachód od Brestu, niemiecki okręt podwodny U-62 kapitanlejtnanta Ernsta Hashagena storpedował francuski krążownik pancerny Dupetit-Thouars. Okręt zatonął w niespełna godzinę. Według większości opracowań zginęło 13 marynarzy, według części źródeł francuskich około dziesięciu.

Dupetit-Thouars był krążownikiem typu Gueydon, zbudowanym na przełomie wieków w arsenale w Tulonie. Miał około 9,5 tysiąca ton wyporności i kilkaset ludzi załogi. W 1918 roku należał do francuskiej dywizji atlantyckiej i eskortował konwoje płynące z Ameryki do Francji. Według serwisu uboat.net wypłynął z Nowego Jorku 24 lipca jako eskorta oceaniczna konwoju HB 7. Konwój, liczący według części opracowań 24 statki, zbliżał się już do wybrzeży Francji.

Dowódca krążownika, komandor porucznik Paqué, nie zobaczył okrętu podwodnego ani jego peryskopu. Pierwsza torpeda trafiła w lewą burtę pod przednim mostkiem, druga kilka sekund później pod tylnym. Wybuchy zabiły trzech ludzi. Przechył był początkowo umiarkowany, więc oficerowie uznali, że okręt jest stracony, ale nie zatonie od razu. Odprowadzili go z trasy konwoju, nadali wezwanie pomocy i zatrzymali maszyny, żeby załoga mogła spokojnie zejść z pokładu. Około 50 minut po trafieniu przechył gwałtownie się zwiększył i krążownik przewrócił się do góry dnem. Zginęło wtedy dziesięciu marynarzy, którzy próbowali jeszcze spuścić ostatnią tratwę.

Rozbitkowie spędzili noc na tratwach i w łodziach. Według źródeł francuskich dopiero po południu następnego dnia podjęły ich amerykańskie niszczyciele, wśród nich bazujący w Breście USS Tucker, którego załoga dostała za to pochwałę od francuskiego prefekta morskiego. U-62 zatopił tego samego dnia jeszcze norweski parowiec. Hashagen należał do najskuteczniejszych dowódców niemieckich okrętów podwodnych. Okręty podwodne, operujące teraz także u wybrzeży Ameryki, nie zdołały jednak zatrzymać przewozu wojsk amerykańskich do Europy.