Zatopienie krążownika Amalfi

O świcie 7 lipca 1915 roku na północnym Adriatyku, około 20 mil morskich od Wenecji, okręt podwodny oznaczony jako austro-węgierski U-26 storpedował włoski krążownik pancerny Amalfi. Okręt przewrócił się i szybko zatonął. W rzeczywistości napastnikiem był niemiecki UB-14 z niemiecką załogą. Była to pierwsza tak duża strata włoskiej marynarki wojennej w tej wojnie.

Amalfi, okręt typu Pisa wcielony do służby w 1909 roku, był jednym z najnowocześniejszych włoskich krążowników pancernych. Pod koniec czerwca 1915 roku razem z bliźniaczym Pisą i dwoma innymi krążownikami pancernymi przeniesiono go z Tarentu do Wenecji. Po austro-węgierskich wypadach na włoskie wybrzeże w maju i czerwcu krążowniki miały wzmocnić obronę północnego Adriatyku i odstraszyć przeciwnika od kolejnych rajdów. W nocy z 6 na 7 lipca włoskie okręty wyszły w morze. Amalfi, dowodzony przez komandora Giacomo Riaudo i osłaniany przez dwa torpedowce, wspierał zespół jedenastu niszczycieli i torpedowców, który prowadził rozpoznanie na północnym Adriatyku, według części źródeł aż w pobliżu bazy austro-węgierskiej floty w Puli.

UB-14 był małym okrętem podwodnym typu UB I, z czternastoosobową załogą. Rozebrany na części, przyjechał z Niemiec koleją do Puli, gdzie go złożono. Dowodził nim porucznik marynarki (Oberleutnant zur See) Heino von Heimburg, który miesiąc wcześniej, na innym okręcie, zatopił włoski okręt podwodny Medusa. Niemcy i Włochy formalnie nie były jeszcze ze sobą w stanie wojny, bo Włochy wypowiedziały ją tylko Austro-Węgrom. Niemieckie okręty podwodne na Adriatyku dostawały więc austro-węgierskie numery i atakowały Włochów pod austro-węgierską banderą. Amalfi był pierwszym dużym sukcesem tej flotylli.

Torpeda trafiła krążownik w lewą burtę, w rejonie kotłowni. Okręt szybko przechylił się, a próby wypompowania wody nic nie dały. Załoga opuściła go w porządku, oficerowie na końcu. Według włoskich relacji Amalfi przewrócił się dnem do góry i zatonął po około dziesięciu minutach, niektóre źródła mówią o dłuższym czasie. Torpedowce eskorty uratowały 682 ludzi. Liczba ofiar różni się w zależności od źródła: od 67 do 73 zabitych i zaginionych. UB-14 odpłynął bez szkód.

Strata nowoczesnego krążownika w kilka tygodni po wejściu Włoch do wojny była dla nich ciężkim ciosem. Podobnie jak Francuzi po zatopieniu krążownika Léon Gambetta w kwietniu, Włosi przekonali się, że na ciasnym Adriatyku duże okręty są łatwym celem dla okrętów podwodnych. Pozostałe krążowniki pancerne w Wenecji odtąd przez długie miesiące rzadko wychodziły z portu. Heimburg niedługo potem popłynął ze swoim okrętem przez Morze Śródziemne do Turcji, gdzie w sierpniu zatopił brytyjski transportowiec wojska Royal Edward.