Zatopienie „Surady” i „Murcii”

2 listopada 1918 roku niemiecki okręt podwodny UC-74, dowodzony przez porucznika marynarki Hansa Schülera, storpedował bez ostrzeżenia dwa brytyjskie parowce u wejścia do Port Saidu, egipskiego portu na północnym krańcu Kanału Sueskiego. Surada zatonęła na trałowanym torze wodnym przed portem, a Murcia około 12 mil morskich na północ od Port Saidu. Według oficjalnego brytyjskiego wykazu strat „British Vessels Lost at Sea” były to ostatnie brytyjskie statki handlowe zatopione przez nieprzyjaciela w czasie I wojny światowej.

Oba statki wiozły ryż do Marsylii i oba miały na pokładzie działo do obrony. Surada, parowiec o pojemności około 5300 BRT zbudowany w 1902 roku w Glasgow dla towarzystwa British India Steam Navigation Company, płynęła z Karaczi. W latach 1915–1916 jako transportowiec HMAT A52 przewiozła z Australii do Egiptu i Anglii kilka kontyngentów żołnierzy australijskich, a od 1917 roku zarządzała nią brytyjska Admiralicja. Cała jej załoga ocalała. Murcia, o pojemności około 4900 BRT, zbudowana w 1915 roku w Sunderland, płynęła z Bassein w Birmie z ryżem i workami jutowymi. Zginął jeden członek jej załogi.

UC-74 był podwodnym stawiaczem min typu UC II z niemieckiej flotylli działającej na Morzu Śródziemnym z baz austro-węgierskich na Adriatyku. Zatopił w tej wojnie ponad 30 statków. Formalnie niemiecka wojna handlowa już się skończyła: około 20–21 października admirał Reinhard Scheer kazał okrętom podwodnym przerwać ataki na statki handlowe i wracać do baz, co było jednym z warunków stawianych przez prezydenta Wilsona. Dostępne źródła nie wyjaśniają, czy i kiedy rozkaz dotarł do UC-74, który był wtedy na patrolu daleko od baz we wschodniej części Morza Śródziemnego. Okręt działał tam jeszcze przez kilka dni. 4 listopada na jednej z min, które postawił na torze wodnym Port Saidu, wyleciał w powietrze brytyjski parowiec War Roach. Załoga osadziła go na mieliźnie, a statek później wyremontowano. 5 listopada UC-74 zatopił jeszcze mały włoski żaglowiec.

Niemieckie bazy na Adriatyku w ostatnich dniach października opuszczono, a okręty, które mogły płynąć, ruszyły w drogę do Niemiec przez Cieśninę Gibraltarską. UC-74 nie zdołał wrócić. Zabrakło mu paliwa i 21 listopada został internowany w neutralnej Barcelonie. W marcu 1919 roku Hiszpanie wydali go Francji. Ostatnie brytyjskie statki handlowe stracone w tej wojnie poszły więc na dno nie na wodach wokół Wysp Brytyjskich, gdzie toczyły się najcięższe walki z okrętami podwodnymi, lecz u wejścia do kanału, którym płynęły dostawy z Indii, Azji i Australii.