Niemcy zajmują Tavetę w Brytyjskiej Afryce Wschodniej

15 sierpnia 1914 roku oddział niemiecki liczący około 300 żołnierzy przekroczył granicę Brytyjskiej Afryki Wschodniej, dzisiejszej Kenii, i zajął przygraniczny posterunek Taveta u stóp Kilimandżaro. Była to pierwsza niemiecka akcja zaczepna w Afryce Wschodniej.

Rozkaz Lettow-Vorbecka

Uderzenie przygotował dowódca niemieckich wojsk kolonialnych, podpułkownik Paul von Lettow-Vorbeck. Wbrew gubernatorowi Niemieckiej Afryki Wschodniej, który liczył na zachowanie neutralności kolonii, Lettow-Vorbeck chciał prowadzić aktywną wojnę. Jego celem było związanie jak największych sił brytyjskich w Afryce, by nie mogły one walczyć w Europie.

Oddziałem, który zajął Tavetę, dowodził kapitan Tom von Prince, weteran walk kolonialnych i dowódca ochotników rekrutowanych spośród niemieckich osadników. Brytyjska załoga posterunku była nieliczna i wycofała się bez większego oporu.

Baza wypadowa

Taveta miała duże znaczenie strategiczne. Leżała w przejściu między Kilimandżaro a górami Pare, na naturalnej drodze z niemieckiej kolonii w głąb terytorium brytyjskiego. Stąd niemieckie oddziały mogły atakować Kolej Ugandyjską, główną arterię komunikacyjną Brytyjskiej Afryki Wschodniej, łączącą port w Mombasie z wnętrzem kraju.

Znaczenie

Niemcy utrzymali Tavetę przez półtora roku, do marca 1916 roku. W tym czasie z okolic Kilimandżaro wyruszały liczne rajdy na brytyjską kolej i posterunki. Zajęcie Tavety pokazało, że wojna w Afryce Wschodniej nie będzie jedynie wymianą ostrzałów z morza, lecz długą kampanią lądową. Lettow-Vorbeck prowadził ją aż do listopada 1918 roku.