Ōshima ministrem wojny Japonii

30 marca 1916 roku generał porucznik Ken’ichi Ōshima objął urząd ministra wojny (dosłownie ministra armii lądowej) w rządzie premiera Shigenobu Ōkumy. Dziennik urzędowy „Kanpō” ogłosił tego dnia w wydaniu nadzwyczajnym zarówno jego nominację, jak i zwolnienie poprzednika, generała Ichinosuke Oki, który odszedł z powodu choroby. Ōshima nie był w ministerstwie nowym człowiekiem. Od kwietnia 1914 roku był wiceministrem, czyli zastępcą Oki, i znał z bliska wszystkie sprawy resortu w czasie wojny.

Nowy minister miał 57 lat. Urodził się w 1858 roku w księstwie Iwamura w prowincji Mino, w dzisiejszej prefekturze Gifu. W 1881 roku ukończył akademię wojskową jako oficer artylerii, a na początku lat 90. studiował w Niemczech i odbywał praktykę w niemieckim pułku artylerii polowej. W wojnie z Chinami był adiutantem w 1 Armii, którą dowodził marszałek Aritomo Yamagata, a później przez pewien czas służył przy nim osobiście. Podczas wojny z Rosją pracował w Cesarskiej Kwaterze Głównej, potem w sztabie generalnym, a w latach 1912–1914 był zastępcą jego szefa.

Gabinet Ōkumy był już wtedy osłabiony, a genrō, czyli starsi mężowie stanu z Yamagatą na czele, naciskali na jego dymisję. Gdy w październiku 1916 roku władzę przejął marszałek Masatake Terauchi, Ōshima zachował stanowisko. W kolejnych latach jego ministerstwo zarządzało między innymi obozami dla niemieckich jeńców wziętych do niewoli w Tsingtao. W otwartym w 1917 roku obozie Bandō na wyspie Sikoku jeńcy 1 czerwca 1918 roku po raz pierwszy w Japonii wykonali w całości IX symfonię Beethovena.

Ōshima kierował ministerstwem do upadku rządu Terauchiego 29 września 1918 roku. W ostatnich miesiącach jego urzędowania Japonia wysłała wojska na rosyjski Daleki Wschód w ramach interwencji syberyjskiej. Później zasiadał w Izbie Parów i w Tajnej Radzie, a zmarł w 1947 roku. Jego syn, Hiroshi Ōshima, był w latach 30. i 40. japońskim ambasadorem w Berlinie.