Starcie pod Imadem

Brytyjska chronologia wojny odnotowuje pod 22 października 1918 roku starcie pod Imadem (Affair of Imad) koło Adenu, na południowym krańcu Półwyspu Arabskiego. Imad był jednym z wysuniętych posterunków na linii, którą wojska brytyjskie i indyjskie trzymały na północ od miasta, między oazą Szejk Osman a Imadem, osłaniając port i ujęcia wody. Naprzeciwko nich, w Lahidżu, stały od lata 1915 roku wojska osmańskie z Jemenu pod dowództwem Alego Saida Paszy, które wtedy zajęły to miasto i podeszły pod same przedmieścia Adenu.

Od 1916 roku front pod Adenem prawie się nie ruszał. Brytyjczycy nie mieli dość wojska, by odbić zaplecze protektoratu, a Turcy, odcięci od reszty imperium przez powstanie arabskie w Hidżazie, nie mieli sił, by zdobyć Aden. Obie strony prowadziły wojnę posterunków, patroli i wypadów, w których często brali udział sprzymierzeni z nimi Arabowie z okolicznych plemion. Imad był celem takich ataków już wcześniej, między innymi w marcu 1916 roku, gdy Turcy uderzyli na niego większymi siłami i zostali odparci.

Dostępne źródła nie podają szczegółów starcia z 22 października 1918 roku, ani sił obu stron, ani strat. Należało ono do tej samej drobnej wojny pozycyjnej, która toczyła się pod Adenem od trzech lat. Był to zarazem jeden z ostatnich epizodów tej kampanii. Osiem dni później Imperium Osmańskie podpisało rozejm, który nakazywał kapitulację garnizonów poza Anatolią. Wojska tureckie w Jemenie nie od razu się mu podporządkowały. W grudniu 1918 roku Brytyjczycy uderzyli na Lahidż, a ostatnie oddziały osmańskie w Jemenie złożyły broń dopiero wiosną 1919 roku.