Alianci odbijają Soissons

2 sierpnia 1918 roku Niemcy opuścili Soissons, a do zniszczonego miasta weszli Francuzi z 10 Armii generała Charles’a Mangina. Druga niemiecka okupacja miasta, które wpadło w ręce Niemców 29 maja, trwała nieco ponad dwa miesiące. Tego dnia skończyły się też walki, które brytyjska komisja do spraw nazewnictwa bitew nazwała bitwą w Soissonnais i nad Ourcq: od 23 lipca szkocka 15 Dywizja i 34 Dywizja walczyły w armii Mangina na płaskowyżach na południe od miasta, gdzie Niemcy przez dwa tygodnie trzymali zachodnie skrzydło swojego występu nad Marną.

Odwrót za Vesle i Aisne

Po kontrofensywie z 18 lipca los występu był przesądzony, ale Niemcy cofali się powoli, z linii na linię, ratując działa i zapasy. Na wzgórzach pod Soissons i nad rzeką Ardre trzymali się najdłużej, bo dopóki skrzydła wytrzymywały, z wnętrza występu mogły wyjść wojska i tabory. Według brytyjskiej historii oficjalnej, która streszcza tu niemiecką monografię bitwy, 1 sierpnia o 23 niemiecka piechota zaczęła ostatni odwrót, na tak zwaną pozycję „Blücher” za rzekami Vesle i Aisne. Na przedpolu zostały tylko straże tylne z karabinami maszynowymi i pojedynczymi działami. 2 sierpnia o 14 Niemcy opuścili Soissons, a pół godziny później wysadzili mosty na Aisne. Po zmroku straże tylne także przeszły za rzeki.

Francuzi w mieście

Dowódcy francuskiej 5, 6 i 10 Armii po południu i wieczorem 2 sierpnia, każdy na własną rękę, nakazali pościg. Naprzód poszły szwadrony kawalerii dywizyjnej, a za nimi straże przednie złożone z oddziałów wszystkich broni. Szkoci z 15 Dywizji przeszli przez wzgórza, o które bili się od tygodnia, i wieczorem stanęli we wsi Villeblain, gdzie w nocy zluzowała ich francuska 17 Dywizja. Do samego Soissons, według francuskich opracowań, wkroczyły oddziały I Korpusu. Pierwsze patrole, w tym kawalerzyści i strzelcy piesi, zastały miasto puste i w płomieniach. Niemcy przed odejściem podpalili część budynków, a katedra, od 1914 roku raz po raz ostrzeliwana, miała podziurawione mury i sklepienia.

Zwycięstwo nie było jeszcze pełne. Przedmieście Saint-Waast leży na północnym brzegu Aisne, a tam, tuż za wysadzonymi mostami, Niemcy wciąż mieli swoje stanowiska. Według lokalnych kronik miasto pozostawało pod ich ostrzałem, a całkowicie uwolnione zostało dopiero pod koniec sierpnia, gdy Francuzi zepchnęli Niemców dalej na północ. 3 sierpnia czoło francuskich armii doszło prawie na całym froncie do Vesle i Aisne między Fismes a Soissons.

Znaczenie

Odzyskanie Soissons było widomym znakiem zwrotu na froncie zachodnim. Przez węzeł kolejowy w tym mieście biegła jedyna główna linia zaopatrzenia niemieckiego występu, a gdy po 18 lipca znalazł się pod ogniem francuskich dział i przestał działać, odwrót z całego obszaru między Aisne a Marną stał się nieunikniony. Generała Mangina, którego w odzyskanym mieście powitali mer i podprefekt, Soissons zapamiętało jako swojego wyzwoliciela. Niemcy stanęli jednak za Vesle i Aisne na przygotowanej pozycji, a francuskie dywizje były wyczerpane. Nowe natarcie w tym rejonie, na północ od Aisne, Mangin poprowadził dopiero w drugiej połowie sierpnia.