Bitwa pod Siennem

17 lipca 1915 roku niemieckie wojska generała pułkownika Remusa von Woyrscha przełamały rosyjskie pozycje pod Siennem, między Iłżą a Lipskiem, na zachodnim brzegu Wisły. Starcie rozstrzygnęło się w ciągu jednego dnia: rano Niemcy wdarli się w rosyjskie linie, a do wieczora wybili w nich wyłom szeroki na około 10 kilometrów. Przełamanie otworzyło drogę ku Wiśle i twierdzy Iwangród.

Grupa armijna Woyrscha stała między Pilicą a Wisłą, na lewym skrzydle wojsk państw centralnych prowadzących letnią ofensywę w Królestwie Polskim. Po drugiej stronie Wisły austro-węgierska 4 Armia od początku lipca toczyła ciężkie walki pod Kraśnikiem, a 16 lipca cała grupa armii Mackensena ruszyła do wielkiego natarcia na Lublin i Chełm. Austro-węgierskie naczelne dowództwo poleciło 12 lipca Woyrschowi uderzyć w tym samym czasie, silnym prawym skrzydłem, i nie dopuścić, by Rosjanie przerzucali wojska na drugi brzeg rzeki. Naprzeciw niego stały według austriackiej historii oficjalnej tylko dwa korpusy rosyjskiej 4 Armii generała Aleksieja Ewerta, XVI i Grenadierski, oraz skrzydło 2 Armii. Pozostałe siły Ewert przeniósł wcześniej na wschodni brzeg, przeciw Austro-Węgrom.

Woyrsch skupił trzy niemieckie dywizje przed Siennem, a dowództwo natarcia powierzył generałowi Götzowi von Königowi, dowódcy Korpusu Landwehry. Korpus składał się głównie ze śląskich pułków landwehry, czyli starszych rezerwistów. Austro-węgierska grupa generała Hermanna Kövessa musiała w tym czasie rozciągnąć się na 85-kilometrowym froncie aż po Pilicę. 16 lipca artyleria ostrzeliwała rosyjskie pozycje na całej długości frontu, by ukryć miejsce uderzenia. Rankiem 17 lipca ogień skupił się na odcinku pod Siennem.

Do szturmu ruszyła wzmocniona śląska 3 Dywizja Landwehry. Wdarła się w rosyjską pozycję i do wieczora doszła nad rzeczkę Krępiankę, między Krępą a wschodnim skrajem Rzeczniowa. Według austriackiej historii oficjalnej wyłom miał 10 kilometrów szerokości i 6 głębokości. Na jego bokach, zwłaszcza pod Rzeczniowem, Rosjanie bronili się jeszcze zacięcie, ale ich linia na zachodnim brzegu Wisły była już przerwana. Za to zwycięstwo König dostał kilka dni później order Pour le Mérite.

Następnego dnia Rosjanie cofali się na całym odcinku. Za ich frontem płonął most na Wiśle pod Solcem, a w nocy z 18 na 19 lipca landwehra zdobyła przeprawy przez Iłżankę pod Ciepielowem i Kazanowem. Do tego czasu wojska Woyrscha wzięły około 2 tysięcy jeńców i posunęły się o 20 kilometrów na północ. Przełamanie pod Siennem, razem z klęską pod Krasnymstawem i niemieckim natarciem nad Narwią, przyspieszyło decyzję rosyjskiego dowództwa o opuszczeniu linii Wisły. Wkrótce oddziały Woyrscha stanęły przed pozycjami osłaniającymi twierdzę Iwangród, o którą Niemcy i Austriacy walczyli już jesienią 1914 roku.