Początek drugiej bitwy pod Iwangrodem

20 lipca 1915 roku wojska generała pułkownika Remusa von Woyrscha zaatakowały ostatnią rosyjską pozycję polową na przedpolu twierdzy Dęblin, nazywanej wówczas Iwangrodem (ros. Iwangorod). Rano tego samego dnia austro-węgierska 16 Dywizja Piechoty wkroczyła do Radomia. Brytyjska chronologia wojny notuje pod tą datą początek drugiej bitwy pod Iwangrodem. Pierwsza toczyła się tu jesienią 1914 roku, w czasie bitwy pod Warszawą i Dęblinem.

Grupa armijna Woyrscha (niem. Armeeabteilung Woyrsch) działała na lewym brzegu Wisły, w widłach Wisły i Pilicy, na lewym skrzydle wielkiej letniej ofensywy państw centralnych w Królestwie Polskim. Jej trzon stanowił niemiecki Korpus Landwehry generała Götza von Königa, złożony ze śląskich pułków landwehry, czyli starszych rezerwistów. Obok niego stała austro-węgierska grupa generała piechoty Hermanna Kövessa: XII Korpus z 16 i 35 Dywizją Piechoty, rekrutowanymi w Siedmiogrodzie, oraz 7 i 9 Dywizja Kawalerii. Według austriackiej historii oficjalnej naprzeciw nich Rosjanie mieli tylko około pięciu dywizji piechoty i półtorej dywizji kawalerii: dwa korpusy 4 Armii generała Aleksieja Ewerta, XVI i Grenadierski, oraz skrzydło 2 Armii.

Natarcie zaczęło się 17 lipca przełamaniem pod Siennem. Śląska landwehra wdarła się wtedy w rosyjskie linie na odcinku około 10 kilometrów, a w nocy z 18 na 19 lipca zdobyła przeprawy przez Iłżankę pod Ciepielowem i Kazanowem. Już 18 lipca za cofającymi się Rosjanami płonął most na Wiśle pod Solcem. Rosyjskie dowództwo nie zamierzało bronić tego obszaru: na początku lipca postanowiło stopniowo oddać lewy brzeg Wisły, z wyjątkiem przyczółków, a 19 lipca potwierdziło tę decyzję. 19 lipca trzy niemieckie dywizje doszły do szosy Radom–Zwoleń i wzięły około 5 tysięcy jeńców. Austriacy odrzucili Rosjan spod Skaryszewa.

Szef austro-węgierskiego sztabu generalnego Franz Conrad von Hötzendorf polecił wtedy Woyrschowi skręcić silnym prawym skrzydłem w stronę Iwangrodu i przygotować się do uderzenia przez Wisłę. 20 lipca Korpus Landwehry zwrócił się na północny wschód, przeciw pozycji, która ciągnęła się od szosy Zwoleń–Nowa Aleksandria (dzisiejsze Puławy) do Policznej. Rosjanie bronili się tu twardo i landwehra przez cały dzień ciężko walczyła. Dopiero w nocy jej natarcie zaczęło przynosić efekty. Dywizje Kövessa trafiły na słabszy opór. Rosjanie nie trzymali już linii Białobrzegi–Jedlińsk i cofnęli się na pozycję Kozienice–Policzna. 16 Dywizja Piechoty po zajęciu Radomia skręciła na wschód i doszła do Czarnej. 35 Dywizja przeszła szosę Jedlińsk–Białobrzegi. O tym, czy Rosjanie utrzymają się przed twierdzą, miał rozstrzygnąć następny dzień.