Niemcy zajmują Montdidier

27 marca 1918 roku, gdy brytyjski XIX Korpus bronił się przed Rosières, najgroźniejszy wyłom powstał dalej na południe, na francuskim odcinku frontu. Niemiecka 18 Armia generała Oskara von Hutiera, która dwa dni wcześniej zdobyła Noyon, zepchnęła tam francuskie korpusy i pod wieczór bez walki weszła do Montdidier, miasteczka i węzła kolejowego w Pikardii, około 35 km na południowy wschód od Amiens. Od 1915 roku miasto leżało na bezpośrednim zapleczu frontu, który biegł między nim a Roye.

Między Oise a Sommą front trzymała teraz francuska grupa armii rezerwowych generała Émile’a Fayolle’a. Francuskie dywizje przybywały jednak w pośpiechu, często bez artylerii i taborów, i rzucano je do walki w miarę nadchodzenia. Rano korpus generała Robillota z 3 Armii odpierał natarcie niemieckiej 10 Dywizji i 10 Dywizji Rezerwowej, ale około 10 jego środek został przełamany. W południe 22 Dywizja i 1 Dywizja Kawalerii cofały się na zachód, a 62 Dywizja zawróciła swoje skrzydło, opierając się na wsi Canny. Wieczorem front korpusu biegł od Canny po Rollot, frontem na północ zamiast na wschód. Obok niego, bliżej Brytyjczyków, słaby VI Korpus generała de Mitry’ego z nadchodzącej 1 Armii, złożony z 56 Dywizji i 5 Dywizji Kawalerii, również cofnął się na zachód, pociągając za sobą prawe skrzydło brytyjskiego XVIII Korpusu. Brytyjska historia oficjalna porównuje to do otwarcia przed Niemcami drzwi, na przekór poleceniu generała Ferdinanda Focha, który po konferencji w Doullens zakazał oddawania choćby skrawka ziemi.

Montdidier padło bez obrony, a luka wokół miasta pozostała przez noc otwarta. O 21.15 generał Philippe Pétain kazał przewieźć ciężarówkami z 6 Armii 162 Dywizję do Rollot, a nad ranem cienką linię osłonową utworzyły czołowe oddziały nadchodzących francuskich 36 i 12 Dywizji. Większość mieszkańców zdążyła uciec. Ci, którzy zostali, przeżyli ciężką okupację: miasto było grabione, a ludzie mieszkali w piwnicach. Następnego dnia dowódca francuskiej 1 Armii, generał Debeney, pytał Focha, czy w razie konieczności ma utrzymać łączność z Brytyjczykami czy z Francuzami, i usłyszał, że z Francuzami.

Dla Niemców zdobycie Montdidier było jednym z ostatnich wyraźnych sukcesów operacji Michael. 18 Armia miała rozkaz zatrzymać się nad Avre i czekać na decyzję naczelnego dowództwa, a ofensywa traciła impet z braku artylerii i zaopatrzenia. Georg Wetzell, w 1918 roku szef wydziału operacyjnego niemieckiego naczelnego dowództwa, uznał później, że nierozpoznanie w porę i niewykorzystanie wyłomu we francuskim froncie pod Montdidier było jedną z głównych przyczyn niepowodzenia całej ofensywy. Miasto zostało w niemieckich rękach przez ponad cztery miesiące, do 10 sierpnia 1918 roku, gdy w czasie bitwy pod Amiens odbiła je francuska 1 Armia generała Debeneya. Walki z 1918 roku zniszczyły je niemal całkowicie.