Utworzenie Independent Force

5 czerwca 1918 roku generał major Hugh Trenchard przejął od marszałka polnego Douglasa Haiga dowództwo operacyjne nad VIII Brygadą Royal Air Force, zgrupowaniem bombowców stacjonujących w Lotaryngii, w okolicach Nancy. Następnego dnia brygada oficjalnie stała się zalążkiem nowego związku, Sił Niezależnych (Independent Force). Miały one bombardować przemysł, koleje i lotniska w zachodnich Niemczech, a Trenchard nie podlegał w tej roli ani dowództwu armii brytyjskiej we Francji, ani marszałkowi Fochowi, lecz bezpośrednio Ministerstwu Lotnictwa w Londynie. Według brytyjskiej historii oficjalnej wojny powietrznej H. A. Jonesa formacja „powstała oficjalnie” 6 czerwca, a 5 czerwca Trenchard objął dowództwo taktyczne. Pełną władzę, także administracyjną, przejął 15 czerwca.

Siły Niezależne nie zaczynały od zera. Od października 1917 roku z lotnisk pod Nancy działało 41 Skrzydło, które w lutym 1918 roku rozbudowano do VIII Brygady pod dowództwem generała brygady Cyrila Newalla. Według Jonesa od pierwszego nalotu 17 października 1917 roku do 5 czerwca 1918 roku jej dywizjony wykonały 57 wypraw na cele w Niemczech, między innymi na Moguncję, Mannheim, Karlsruhe, Stuttgart, Koblencję i Saarbrücken, a w maju w biały dzień zaatakowały Kolonię. W chwili przejęcia przez Trencharda brygada liczyła pięć dywizjonów: trzy dzienne (55, 99 i 104), latające na jednosilnikowych Airco DH.4 i nowszych DH.9, oraz dwa nocne: 100 Dywizjon na przestarzałych dwupłatowcach F.E.2b i 216 Dywizjon, dawną jednostkę lotnictwa morskiego, na dwusilnikowych bombowcach Handley Page O/400. Newall został zastępcą Trencharda.

Trenchard wraca

Nowe stanowisko zakończyło dla Trencharda kilka niezręcznych tygodni. W marcu, w sporze z ministrem lotnictwa lordem Rothermere’em, złożył dymisję z funkcji szefa sztabu lotnictwa, a w połowie kwietnia ją przyjęto. Nowy minister, William Weir, proponował mu kilka posad, ale Trenchard większość z nich odrzucił jako tytularne. 13 maja Rada Sił Powietrznych zawiadomiła Gabinet Wojenny, że nadszedł czas, by utworzyć niezależne siły do bombardowania Niemiec na wielką skalę, i zaproponowała, by z VIII Brygady zrobić osobne dowództwo pod Trenchardem, podległe bezpośrednio ministerstwu. Trenchard przybył w rejon Nancy 20 maja.

Za pomysłem stał pogląd, który w sierpniu 1917 roku wyłożył w swym raporcie generał Jan Smuts: że lotnictwo może samodzielnie niszczyć przemysł i łamać morale nieprzyjaciela, a do tego potrzeba sił niezwiązanych potrzebami frontu. Weir uważał, że bombowce dalekiego zasięgu wymagają podobnej niezależności jak dowództwo morskie. Sam Trenchard ujął później swój cel jako załamanie armii niemieckiej w Niemczech, jej rządu i podstaw zaopatrzenia. Uznał, że nie zdoła zniszczyć pojedynczych ośrodków przemysłowych, więc postanowił atakować możliwie wiele miast, by żadne nie czuło się bezpieczne. W raporcie z początku 1919 roku pisał, że skutek moralny bombardowań ma się do materialnego „jak 20 do 1”.

Sprzeciw Francuzów

Francuzi od początku patrzyli na nową formację nieufnie. Na posiedzeniu międzysojuszniczej komisji lotniczej Najwyższej Rady Wojennej w Wersalu 31 maja generał Maurice Duval, szef lotnictwa we francuskiej kwaterze głównej, pytał, jak słowo „niezależne” da się pogodzić z dążeniem do jednolitego dowodzenia. Przekonywał, że w bitwie nikt nie wie z góry, ile samolotów będzie potrzeba, i że „z wojskowego punktu widzenia rozkazy są lepsze niż prośby”. Komisja nie doszła do porozumienia, a spór o formalny status Sił Niezależnych ciągnął się przez całe lato. Wybuchł w najgorszym dla aliantów momencie: Niemcy właśnie przełamali front nad Aisne i stanęli nad Marną, a Francuzi chcieli mieć każdy samolot nad polem bitwy.

Trzy dni po przejęciu dowództwa przez Trencharda, 8 czerwca, dwanaście DH.9 ze 104 Dywizjonu zaatakowało węzeł kolejowy Metz-Sablon. Latem do Sił Niezależnych dołączyły kolejne dywizjony, głównie z bombowcami Handley Page, a pod koniec października przemianowano je na Międzysojusznicze Siły Niezależne pod zwierzchnictwem Focha. Według Jonesa do zawieszenia broni zrzuciły 543 tony bomb, z czego około 220 ton na niemieckie lotniska. Do planowanego na listopad nalotu na Berlin już nie doszło.