Admirał Jellicoe obejmuje dowództwo Grand Fleet

4 sierpnia 1914 roku, w dniu przystąpienia Wielkiej Brytanii do wojny, główne siły Royal Navy otrzymały nową nazwę i nowego dowódcę. Dotychczasową Flotę Macierzystą przemianowano na Grand Fleet, a dowództwo nad nią objął admirał sir John Jellicoe. Flota stacjonowała w bazie Scapa Flow na Orkadach, dokąd przeszła kilka dni wcześniej.

Jellicoe zastąpił admirała sir George’a Callaghana, który dowodził flotą przez ostatnie lata pokoju. Pierwszy Lord Admiralicji Winston Churchill i admirał John Fisher uważali jednak, że Callaghan nie nadaje się do kierowania flotą w czasie wojny. Zmiana, przeprowadzona w ostatniej chwili, była dla Callaghana bolesna, a sam Jellicoe przyjął nominację niechętnie, ze względu na szacunek dla poprzednika.

Nowy dowódca uchodził za jednego z najzdolniejszych oficerów marynarki. Był specjalistą od artylerii morskiej, wcześniej pełnił wysokie funkcje w Admiralicji i dobrze znał nowoczesne okręty. Jego okrętem flagowym został pancernik HMS Iron Duke. Grand Fleet była najpotężniejszą flotą na świecie, a jej głównym zadaniem było trzymanie w szachu niemieckiej Floty Oceanicznej i utrzymanie blokady Niemiec.

Odpowiedzialność Jellicoe była ogromna. Churchill powiedział później, że był on jedynym człowiekiem po obu stronach, który mógł przegrać wojnę w ciągu jednego popołudnia. Utrata Grand Fleet oznaczałaby dla Wielkiej Brytanii odcięcie od zaopatrzenia i klęskę. Jellicoe dowodził flotą do końca 1916 roku, w tym podczas największej bitwy morskiej wojny, bitwy jutlandzkiej.