Austro-Węgrzy odbijają Czerniowce

Brytyjska chronologia wojny notuje pod datą 22 października 1914 roku ponowne zajęcie Czerniowców przez wojska austro-węgierskie. Stolica Bukowiny była w rękach rosyjskich od początku września, gdy Rosjanie zajęli miasto bez walki. Źródła lokalne podają nieco wcześniejszą datę jego odzyskania, 20 lub 21 października.

Miasta nie odbiła regularna armia. Po wkroczeniu Rosjan w południowej, górzystej części Bukowiny zorganizował obronę komendant tamtejszej żandarmerii, pułkownik Eduard Fischer. Z żandarmów, strażników celnych, żołnierzy obrony krajowej i ochotników stworzył improwizowane oddziały, oparte o Kimpolung i Gura Humorului. Wśród ochotników było wielu miejscowych Żydów, według niektórych źródeł około 500. Sam Fischer opisał później te walki we wspomnieniach zatytułowanych „Wojna bez armii”.

Rosjanie trzymali na Bukowinie niewielkie siły, bo ich główne armie walczyły w Galicji i nad Wisłą. W październiku, gdy Austro-Węgry prowadziły kontrofensywę w Galicji, a spod Karpat wycofywały się rosyjskie oddziały, które wcześniej wkroczyły na Węgry, oddziały Fischera ruszyły na północ. Mimo przewagi liczebnej przeciwnika po kilku dniach walk dotarły do Czerniowców, leżących nad Prutem, i zmusiły Rosjan do opuszczenia miasta.

Austriacy nie utrzymali miasta długo. Gdy pod koniec października i na początku listopada państwa centralne cofały się znad Wisły i Sanu, Rosjanie ponownie skierowali siły na Bukowinę. Pod koniec listopada, według różnych źródeł między 20 a 28 listopada, znów zajęli Czerniowce. W czasie całej wojny miasto kilka razy przechodziło z rąk do rąk, a ostatecznie Rosjanie opuścili je dopiero w sierpniu 1917 roku.