Koniec bitew pod Stryjem i Drohobyczem

Brytyjska chronologia wojny zamyka 3 czerwca 1915 roku bitwy pod Stryjem i Drohobyczem, które według niej zaczęły się 18 maja. Tego dnia na przedgórzu Karpat Wschodnich nie było już zwartej rosyjskiej linii obrony. Po upadku Stryja 31 maja rosyjskie oddziały, które jeszcze trzymały się na wschód i na północ od Drohobycza, odeszły w stronę Dniestru, a wojska niemiecko-austriackiej Armii Południowej szły ich śladem. Walki na tym odcinku były częścią szerszej bitwy nad Stryjem, która trwała jeszcze do 11 czerwca.

Pościg spod Drohobycza

Zdobycie Stryja przez niemiecki korpus generała Felixa von Bothmera od razu odbiło się na lewym skrzydle armii, które od połowy maja stało pod Drohobyczem. 1 czerwca węgierska 40 Dywizja Honwedu z korpusu generała Sándora Szurmaya wyparła Rosjan spod wsi Gaje Wyżne i Słońsko i doszła do Letni. Encyclopaedia Britannica z 1922 roku pisze, że lewe skrzydło Szurmaya zdobyło tego dnia szturmem rosyjską linię na północny wschód od Drohobycza. Naprzeciw austro-węgierskiej 7 Dywizji Piechoty rosyjski XXII Korpus bronił się jednak przez cały dzień. Dowódca Armii Południowej, generał Alexander von Linsingen, liczył nawet, że uda się odciąć mu drogę odwrotu przez Dniestr.

Tak się nie stało. W nocy na 2 czerwca Rosjanie opuścili pozycje, a 7 Dywizja ruszyła za nimi przez Litynię. 40 Dywizja Honwedu zepchnęła ich w stronę Horucka, a austro-węgierska 1 Dywizja Kawalerii i oddział pułkownika Rehwalda, przysłany przez sąsiednią 2 Armię, do wieczora doszły do zakola Dniestru na zachód od Kołodrub. 3 czerwca 40 Dywizja zajęła Horucko. Na północ od Stryja niemiecka Gwardia ścigała cofający się w stronę Żydaczowa rosyjski XVIII Korpus i nacierała w stronę Tejsarowa.

Przyczółek pod Mikołajowem

Rosjanie nie oddali jednak całego południowego brzegu Dniestru. Utrzymali przyczółek pod Mikołajowem, który osłaniał tyły ich armii walczących pod Przemyślem i na drodze do Lwowa. Linsingen nie chciał się przy nim zatrzymywać. Jego głównym celem było teraz uderzenie na wschód, w stronę Żurawna i Halicza, w bok rosyjskiej 9 Armii, która nad Prutem napierała na austro-węgierską 7 Armię. 3 czerwca odwołał więc 40 Dywizję Honwedu i 1 Dywizję Kawalerii do korpusu Bothmera. Pod Mikołajowem zostały tylko 7 Dywizja Piechoty, węgierska 128 Brygada Honwedu i oddział Rehwalda. Okopały się koło Rudnik, Medenic i Litynii, naprzeciw Rosjan trzymających się na południowym brzegu rzeki. Oddział Rehwalda doznał tego dnia lokalnego niepowodzenia.

Zagłębie naftowe

Dla państw centralnych koniec walk pod Drohobyczem miał duże znaczenie gospodarcze. Okolice Drohobycza i Borysławia były najważniejszym zagłębiem naftowym Galicji i całej monarchii habsburskiej. Rosjanie, cofając się w połowie maja, podpalili tam szyby, a przez dwa tygodnie ich linia biegła tuż za miastem. Teraz front odsunął się nad Dniestr.

Spokój nad rzeką nie trwał jednak długo. Austriacka historia oficjalna zwraca uwagę, że Rosjanie nie zamierzali łatwo oddać przyczółka pod Mikołajowem i ściągali w jego okolice świeży VI Korpus spod Warszawy. Kilka dni później właśnie stąd wyszło ich groźne kontrnatarcie, które zepchnęło Armię Południową z powrotem za Dniestr.