Koniec bitwy o grzbiet Frezenberg

13 maja 1915 roku Niemcy po raz ostatni w bitwie o grzbiet Frezenberg spróbowali przełamać brytyjską obronę na wschód od Ypres. Od 3.30 rano do 13 ich artyleria ostrzeliwała okopy i tyły, a dziennik brytyjskiego V Korpusu określił ten ostrzał jako najcięższy od początku walk. Przez cały dzień padał deszcz i płytkie okopy zamieniły się w błoto. Niemcy wdarli się w linię w kilku miejscach, ale nie przeszli dalej. Wieczorem front się ustalił, a bitwa, która zaczęła się 8 maja od wyłomu pod Frezenberg, dobiegła końca.

Kawaleria w okopach

Po 8 maja Niemcy atakowali głównie 27 Dywizję po obu stronach szosy do Menen. Zajęli tam kilka wysuniętych okopów i róg lasu Sanctuary Wood, a 11 maja wiatr zawrócił wypuszczony przez nich gaz na ich własne oddziały. Część ich amunicji i wojsk musiała tymczasem odejść na południe, gdzie od 9 maja trwała francuska ofensywa w Artois. Wykrwawiona 28 Dywizja, która od 22 kwietnia straciła ponad 15 tysięcy ludzi, została w nocy z 12 na 13 maja zluzowana. Jej miejsce zajęły 1 i 3 Dywizja Kawalerii, połączone pod dowództwem generała Henry’ego de Lisle’a w tak zwane Siły Kawaleryjskie. Kawalerzyści walczyli pieszo, z karabinami, jak piechota. Każda brygada mogła wystawić do okopów około 800–900 ludzi. Przejęli jednak okopy wykopane w pośpiechu po 8 maja, bez rowów łącznikowych i niemal bez zasieków.

Około 8 rano Niemcy wdarli się w linię 7 Brygady Kawalerii, która trzymała odsłonięty stok przy linii kolejowej do Zonnebeke. Kawalerzyści z dwóch pułków Life Guards i z Leicestershire Yeomanry, ochotniczej kawalerii (yeomanry) z hrabstwa Leicester, nie mieli granatów i Niemcy, rzucając swoje, wyparli ich z okopów. Trzeci szwadron Leicestershire Yeomanry, ogniem z okopów wsparcia, zatrzymał jednak dalszy marsz nieprzyjaciela. O 14.30 do kontrataku ruszyła 8 Brygada Kawalerii, z gwardyjskim pułkiem Royal Horse Guards, 10 Pułkiem Huzarów i Essex Yeomanry. Wyparła Niemców z części terenu, ale pod ogniem szrapneli i karabinów maszynowych nie mogła utrzymać się na dawnej linii i okopała się około 900 metrów za nią. Leicestershire Yeomanry straciła tego dnia 187 zabitych i rannych z 281 ludzi, w tym dowódcę i jego zastępcę. W całej kawalerii zginęło lub zostało rannych siedmiu dowódców pułków i jeden dowódca brygady.

Mouse Trap Farm

Na lewo od kawalerii broniła się 4 Dywizja. Gospodarstwo Mouse Trap Farm, otoczone fosą, w które według brytyjskich obliczeń trafiało ponad sto pocisków na minutę, zostało na chwilę stracone, gdy zginęły dwa plutony jego załogi, ale wieczorem Brytyjczycy znów je zajęli. Niemieckie natarcia na sąsiednie odcinki załamały się w ogniu karabinów, niektóre przy samych zasiekach. Podoficer (lance-sergeant) Douglas Belcher z terytorialnego batalionu London Rifle Brigade utrzymywał przez cały dzień z garstką ludzi zniszczony okop i za każdym razem, gdy Niemcy szykowali się do ataku, otwierał na nich szybki ogień. Za osłonięcie skrzydła dywizji otrzymał Krzyż Wiktorii.

Bilans bitwy

Niemcy nie zajęli nawet terenu, który opuściła kawaleria. Według niemieckiej relacji wielkie natarcie zaplanowane na 13 maja trzeba było zresztą wstrzymać z powodu braku amunicji, choć wszystkie brytyjskie relacje opisują ostrzał tego dnia jako wyjątkowo silny. W ciągu sześciu dni Niemcy zepchnęli Brytyjczyków z grzbietu Frezenberg i zdobyli między Hooge a Mouse Trap Farm pas ziemi głęboki w środku na nieco ponad kilometr. Według brytyjskiej historii oficjalnej V Korpus stracił w tym czasie 456 oficerów i 8935 podoficerów i szeregowych, czyli ponad 9,3 tysiąca zabitych, rannych i zaginionych. Strat niemieckich nie podano osobno. Generał Joseph Joffre i dowódca 2 Armii, generał Herbert Plumer, przesłali gratulacje kawalerii oraz 4 i 27 Dywizji. Brytyjski historyk oficjalny uznał, że żołnierze, mając mniej niż tuzin nowoczesnych dział ciężkich, brak amunicji i rozmokłe okopy pod panującym ogniem niemieckiej artylerii, sprawili, że nawet tak niewielki sukces okazał się dla Niemców zbyt kosztowny, by go kontynuować.