Zajęcie Muslimiji

28 października 1918 roku, dwa dni po zajęciu Aleppo, oddziały arabskie emira Fajsala zajęły stację Muslimija, około 20 kilometrów na północ od miasta. Była to ostatnia zdobycz aliantów w kampanii palestyńskiej. Brytyjska chronologia wojny przypisuje ją brytyjskiej kawalerii, ale zarówno Preston, historyk Pustynnego Korpusu Konnego, jak i brytyjska historia oficjalna Cyrila Fallsa piszą, że stację zajęli Arabowie szarifa, czyli żołnierze powstania arabskiego. Źródła różnią się też co do dnia: Preston podaje 28 października, a Falls 29 października.

Węzeł kolei bagdadzkiej

Muslimija była jednym z najważniejszych punktów tureckiej sieci kolejowej. Pod tą niewielką stacją kolej syryjska, biegnąca z Damaszku przez Hims, Hamę i Aleppo, łączyła się z koleją bagdadzką, którą Niemcy i Turcy budowali od początku wieku z Anatolii przez Syrię i Mezopotamię ku Zatoce Perskiej. Z Muslimiji jedna linia szła na zachód, przez góry Amanos i Taurus do Anatolii i Konstantynopola, a druga na wschód, ku Eufratowi i dalej przez Górną Mezopotamię ku Nusajbinowi. Tędy szły posiłki i zaopatrzenie dla tureckiej 6 Armii w Mezopotamii. Po zajęciu Muslimiji Turcy nie mieli już połączenia kolejowego między stolicą a wojskami nad Tygrysem.

Ostatnie starcie

Po potyczce pod Haritanem 26 października wojska Mustafy Kemala cofnęły się kilkanaście kilometrów na północ od Aleppo. 28 października brytyjskie samochody pancerne doniosły, że turecka straż tylna odeszła o kolejne osiem kilometrów, pod Dajr Dżamal. Wtedy Arabowie ruszyli na Muslimiję i wyparli z niej niewielki turecki oddział. Stacja była zniszczona, ale część taboru kolejowego ocalała. Preston nazwał to starcie „niechlubną małą potyczką”, która zakończyła wojnę dla Turcji.

Linia turecka na północ od Aleppo nie została już zaatakowana. Brytyjska 5 Dywizja Kawalerii była na to za słaba i czekała na posiłki, a 31 października w południe wszedł w życie rozejm w Mudros. Linia, na której zastał wojska tureckie rozejm, zyskała później znaczenie polityczne: tureccy nacjonaliści uznali ziemie, które w chwili rozejmu pozostawały w rękach tureckich, za nienaruszalną część państwa, a dzisiejsza granica turecko-syryjska przebiega kilkadziesiąt kilometrów na północ od Aleppo.