Currie dowódcą Korpusu Kanadyjskiego
9 czerwca 1917 roku generał Arthur Currie oficjalnie objął dowództwo Korpusu Kanadyjskiego. Tego dnia wszedł w życie jego awans na generała porucznika, a dotychczasowy dowódca korpusu, Brytyjczyk Julian Byng, przeszedł na stanowisko dowódcy brytyjskiej 3 Armii. Byng dowodził Kanadyjczykami od maja 1916 roku i przygotował ich do zdobycia grzbietu Vimy. Currie był pierwszym Kanadyjczykiem na czele całego korpusu. Brytyjska chronologia wojny podaje jako datę jego nominacji 19 czerwca, ale według kanadyjskiej historii oficjalnej dowodził korpusem już od 9 czerwca.
Zmiana dowódcy
Na początku czerwca generał Edmund Allenby, dowódca 3 Armii pod Arras, został wyznaczony na dowódcę wojsk brytyjskich w Egipcie, a jego armię miał przejąć Byng. Po południu 6 czerwca Currie, dowódca 1 Dywizji Kanadyjskiej, został wezwany do kwatery korpusu i dostał rozkaz objęcia dowództwa. Tego samego dnia naczelny wódz Douglas Haig zawiadomił War Office, że Currie przejmuje Korpus Kanadyjski. Jego 1 Dywizję objął generał Archibald Macdonell.
Haig nie zapytał jednak o zdanie Kanadyjczyków. W Londynie oburzył się kanadyjski minister do spraw wojsk zamorskich, sir George Perley. Właśnie 9 czerwca, gdy nieoficjalnie dowiedział się o wakacie, zatelegrafował do premiera Roberta Bordena, że będzie nalegał na mianowanie Kanadyjczyka. Kandydatów było dwóch: Currie i generał Richard Turner, który dowodził wojskami kanadyjskimi w Wielkiej Brytanii i już w 1916 roku zastrzegł sobie prawo do ubiegania się o dowództwo korpusu. Perley radził dać korpus Curriemu, a Turnera zostawić na jego stanowisku w Anglii i awansować obu, by Turner nie stracił starszeństwa.
Sprawa wyjaśniła się w ciągu następnych dni. Borden, zajęty ustawą o poborze, którą 11 czerwca wniósł do parlamentu, odpowiedział 13 czerwca, że Perley ma zdecydować sam, kierując się radą dowództwa. 15 czerwca Perley donosił już, że Brytyjczycy zarekomendują Curriego i że doszedł z Curriem i Turnerem do „bardzo przyjemnego porozumienia”. Obaj generałowie dostali awans ze skutkiem od 9 czerwca. Borden wykorzystał nominację w sporze o pobór: poprosił, by Currie w odpowiedzi na gratulacje podkreślił, że korpus potrzebuje uzupełnień. Currie oświadczył, że jest „pilną koniecznością” natychmiast zapewnić z Kanady tylu oficerów i żołnierzy, by korpus pozostał w pełnym składzie.
Kim był Currie
Currie urodził się 5 grudnia 1875 roku na farmie w Ontario, niedaleko Strathroy. Nie był zawodowym żołnierzem. W Kolumbii Brytyjskiej był nauczycielem, a potem w Victorii agentem ubezpieczeniowym i pośrednikiem w handlu nieruchomościami. W 1897 roku wstąpił jako szeregowy kanonier do milicji i przeszedł w niej wszystkie szczeble, aż do dowództwa pułku. W 1914 roku dostał 2 Brygadę 1 Dywizji Kanadyjskiej, którą dowodził w drugiej bitwie pod Ypres, a we wrześniu 1915 roku całą 1 Dywizję. Pod Vimy jego dywizja nacierała na prawym skrzydle korpusu. 4 czerwca 1917 roku, w urodzinowej liście odznaczeń króla, Currie został kawalerem Orderu św. Michała i św. Jerzego, co dawało mu tytuł „sir”.
Nowy dowódca miał też wstydliwy sekret. Przed wojną przez spekulacje ziemią popadł w długi i w 1914 roku przeznaczył na ich spłatę ponad 10 tysięcy dolarów, które otrzymał od rządu na mundury dla swojego pułku milicji. Kanadyjscy historycy Robert Craig Brown i Desmond Morton opisali, że właśnie gdy obejmował korpus, dotarła do niego wiadomość, że rząd w Ottawie wie o tej sprawie. By nie dopuścić do skandalu, Currie spłacił wkrótce dług pieniędzmi pożyczonymi od dwóch podwładnych generałów.
Znaczenie
Korpusem Kanadyjskim, złożonym z czterech dywizji, dowodzili dotąd brytyjscy generałowie: od września 1915 roku Edwin Alderson, a od maja 1916 roku Byng. Sztab korpusu wciąż był w dużej części brytyjski, ale Currie bronił odtąd zasady, by kanadyjskie dywizje walczyły razem, pod jego dowództwem. Już w lipcu dostał pierwsze samodzielne zadanie: natarcie pod Lens, które w sierpniu doprowadziło do bitwy o wzgórze 70.