Koniec bitwy o grzbiet Thiepval

28 września 1916 roku, trzeciego dnia natarcia Armii Rezerwowej generała Huberta Gougha na grzbiet Thiepval, brytyjska 18 Dywizja uderzyła na redutę Schwaben, ostatnią wielką twierdzę niemiecką na grzbiecie. Tym dniem kończy się według brytyjskiego nazewnictwa bitwa o grzbiet Thiepval. Walki o szczyt grzbietu trwały jednak dalej, bo ani reduty Schwaben, ani sąsiedniej reduty Stuff nie udało się tego dnia zdobyć w całości.

Reduta Schwaben leżała około kilometra na północ od wsi Thiepval, na szczycie grzbietu nad doliną Ancre. 1 lipca wdarła się do niej 36 Dywizja Ulsterska, ale wieczorem musiała ją oddać. Po zdobyciu Thiepval 26 i 27 września dowódca 18 Dywizji, generał Ivor Maxse, uznał, że szturm na redutę nie ma szans, dopóki Niemcy trzymają redutę Stuff na prawo od niej, i przesunął go o dzień. O 13.00 28 września ruszyły do ataku 53 Brygada od południa i dwie kompanie batalionu z Bedfordshire od zachodu. Okop Bulgar padł szybko, ale w okopie Midway Niemcy bronili się zaciekle. Batalion z Suffolk podszedł o 14.30 pod wschodni kraniec reduty, a 7 Batalion Queen’s, który zabłądził w nieznanym terenie i zboczył w lewo, wdarł się w jej południową ścianę i do 17.00 opanował ją całą. Bedfordczycy i batalion West Yorkshire do 20.00 oczyścili po ciężkich walkach zachodnią ścianę reduty. Północną część reduty utrzymali obrońcy z 66 Pułku Piechoty, wzmocnieni kompaniami z innych pułków, i przez całą noc trwały tam walki na granaty. Podporucznik Tom Adlam z batalionu Bedfordshire, który dzień wcześniej poprowadził szturm na ostatni róg Thiepval, został tego dnia ranny po raz drugi. Dostał później Krzyż Wiktorii.

Na prawo od 18 Dywizji, w reducie Stuff, trzymała się od poprzedniego popołudnia mieszana grupa żołnierzy z dwóch batalionów z Yorkshire. Wieczorem, pod dowództwem kapitana Archiego White’a, przebili się granatami przez większą część północnej ściany reduty, ale zabrakło im ludzi i granatów, by odeprzeć niemieckie kontrataki, i musieli się cofnąć. White za kilkudniową obronę reduty także otrzymał Krzyż Wiktorii. Jeszcze dalej na wschód Kanadyjczycy przez cały dzień, w deszczu i błocie, nacierali na okop Regina za grzbietem. Batalion z Nowego Brunszwiku atakował trzy razy, rano, po południu i wieczorem, i za każdym razem odpierał go ogień karabinów maszynowych zza nieprzeciętych zasieków. Stracił około 200 ludzi.

O 13.00 dowództwo Armii Rezerwowej wydało rozkaz, by reduty Stuff i Schwaben zdobyć do 29 września, a okop Stuff, czyli zachodnie przedłużenie okopu Regina, do 1 października. Te terminy okazały się nierealne. Według brytyjskiej historii oficjalnej, która opisuje tę bitwę aż do 30 września, żołnierze obu stron walczyli w okopach pełnych błota do całkowitego wyczerpania, a w labiryncie okopów, lejów i schronów artyleria często nie mogła już wspierać piechoty. Na koniec września Brytyjczycy trzymali Thiepval, farmę Mouquet, redutę Zollern, prawie cały okop Hessian, południową część reduty Stuff i znaczną część reduty Schwaben, ale nie cały szczyt grzbietu.

Walki przeszły bez przerwy w bitwę o wzgórza nad Ancre, którą brytyjska nomenklatura liczy od 1 października. Północną ścianę reduty Stuff zdobyła 9 października brytyjska 25 Dywizja, a resztę reduty Schwaben 14 października 39 Dywizja. Kanadyjczycy ukończyli zdobywanie okopu Regina dopiero 11 listopada. 18 Dywizja, zluzowana 5 października, straciła od 26 września według historii oficjalnej 3344 ludzi, a 11 Dywizja w dniach 26–30 września 3615.