Niemiecka Flota Oceaniczna odwołana z Norwegii do baz wojennych

14 lipca 1914 roku główne siły niemieckiej marynarki wojennej, Flota Oceaniczna (Hochseeflotte), wyruszyły w coroczny letni rejs do Norwegii. Dowodzone przez admirała Friedricha von Ingenohla okręty przeprowadziły najpierw ćwiczenia w pobliżu cieśniny Skagerrak, a 25 lipca weszły do norweskich fiordów. Podobnie jak rejs cesarza, ta wyprawa miała sprawiać wrażenie, że w Niemczech trwa zwykłe, spokojne lato.

Wiadomości o ultimatum wobec Serbii i o zerwaniu stosunków między Wiedniem a Belgradem zmieniły sytuację. Cesarz Wilhelm II, sam przerywając podróż, polecił flocie wrócić do kraju. Zrobił to wbrew kanclerzowi Theobaldowi von Bethmannowi Hollwegowi, który obawiał się, że nagły powrót okrętów zaniepokoi Brytyjczyków. 26 lipca flota rozpoczęła drogę powrotną, a 27 lipca wszystkie jej zespoły zebrały się u południowo-zachodnich wybrzeży Norwegii i obrały kurs na swoje bazy.

Celem były porty, z których Niemcy zamierzały prowadzić wojnę na morzu: Wilhelmshaven nad Morzem Północnym oraz Kilonia nad Bałtykiem, połączone Kanałem Kilońskim. Do 29 lipca I eskadra pancerników była już z powrotem w Wilhelmshaven. Flota, która jeszcze kilka dni wcześniej ćwiczyła w spokojnych fiordach, znalazła się na pozycjach wyjściowych na wypadek wojny.

Ruchy niemieckich okrętów uważnie obserwowano w Londynie. Rywalizacja morska między Niemcami a Wielką Brytanią, zapoczątkowana programem rozbudowy floty admirała Alfreda von Tirpitza, była od lat jednym z głównych źródeł napięcia między oboma państwami. W tych samych dniach brytyjska Royal Navy wstrzymała rozproszenie swoich okrętów, a 29 lipca wysłała główne siły do bazy Scapa Flow. Obie floty przygotowywały się do starcia jednocześnie.

Powrót Floty Oceanicznej nie oznaczał jeszcze wojny, ale zamknął pewien etap. Od tej chwili najpotężniejsze floty Europy stały w gotowości naprzeciw siebie po obu stronach Morza Północnego. Pierwsze poważne starcie między nimi nastąpiło już 28 sierpnia 1914 roku w bitwie koło Helgolandu.